ایرانیان سده ها پیش از کارخانه ی داروسازی Pfizer ، وایاگرا (VIAGRA(Sildenaphil را آفریدند.

تا به امروز ، وایاگراهای ایرانی در چند فرمولاسیون پدید آمده اند :

۱-آجیل مشکل گشا یا آجیل شیرین شب یلدا

۲-نخودچی کشمش

۳-پاچه پلو ( که با آب کله پاچه ، مغز و گوشت و چربی پاچه ی گوسفند ، برنج ، کشمش ، خرما ، هفت مغز شامل گردو ، بادام ، پسته ، فندق و مانند آن ...، شیره ی انگور ، دارچین ، زعفران ، زرچوبه و ............ فراهم می آید و احتمالن سازمان ناسا (N.A.S.A ) هم بر استفاده از آن به عنوان سوخت موشک ها و شاتل های فضایی مطالعاتی داشته است !!! )

۴-رنگینک در شیراز

۵-خوراکی ها و ادویه جات گوناگون در خوزستان و گیلان و مازندران و آذربایجان و ..............

۶-انواع شیرینی های یزد و برخی شیرینی ها و خورشت خلال کرمانشاه

۷-شیرین پلو و فسنجون و « خورشت ماست » اصفهان

۸-فلافل هندی آبادان

۹-هلیم شیر

۱۰- قویت

۱۱-قوتو ی کرمان

و.....................

این ها همه و همه در جهاد بچه پس انداختن ایرانیان ، « آتش تهیه » و سوخت استراتژیک بوده اند !!

در این بین ، اندیشه ی جادویی (MAGICAL THINKING ) و ذهن جادو پرورایرانیان ،به آجیل مشکل گشا ، نیرویی اسطوره ای و افسانه ای بخشیده و یا شاید برای آبرو داری و ریا به « تقیه » ای آنتی سوشیال پرداخته و این آجیل را بخت گشا و هر مشکل گشا و طلسم افکن و افسون زدا شناسانده است !!!

در صورتی که شاید این آجیل آدمیان را در شب یلدا با هم آشتی دهد یا با گرد آوردن شان دور هم ، بخت دختران و پسرانی را نیز باز بکند ، اما کارکرد اصلی این آجیل گشودن گره ی کور ناتوانی جنسی جنس ذکور و شاید تا اندازه ای اناث محترمه و مکرمه بوده و دیگر کارکردها بیشتر با نیات و اغراض گوناگون بدان نسبت داده شده است !!

اکنون که سخن به این جا رسید ، دیگر تقویت کننده ها و افزونگر های میل جنسی مردان و تا اندازه ای زنان را فهرست وار می آورم :

۱-در صدر فهرست : خاویار طلایی و سپس سیاه

( در کتاب مرجع اورولوژی چنین نوشته شده که چنان چه این کالای گران بها با ویسکی و شامپاین خورده شود ، بیشترین سود را در افزایش میل جنسی مردان دارد.هرچند این کوکتیل (SEX COCKTAIL ) در کشورهای اسلامی به هیچ وجه پذیرفتنی و قابل توصیه نیست ، هر چند در بلاد کفریه ،  اماکن زندقه و ممالک ملحده  این معجون خواستار و مشتاق بسیاری داشته باشد !! )

۲-آجیل مشکل گشا و درصورت نبود بضاعت مالی و رفاه همیشه موعود :

نخودچی کشمش !

۳- سیر و پیاز خام

۴-رژیم سرشار از حبوبات

۵-سبزی جات تازه ، هر چه سبزتر بهتر

۶-انبه و موز و نارگیل و خرما و خرمالو و ..................

۷-جایگزینی روغن آشپزخانه با روغن زیتون و هسته ی انگور 

۸-و در مورد زنان : بوئیدن شکوفه ی سنجد !

و ۹- که اثر بسیار هم در مردان و هم در زنان دارد :

دنبلان یا بیضه ی گوسفند و گاو و به ویژه گاومیش و فیل و خرس و کرگدن و نهنگ ( وال )

۱۰-پودر شاخ کرگدن که در برخی مناطق جهان خرید و فروش بسیار دارد.

شب یلدای خوش و گرم و پر نشاطی را برای شما و خانواده ی ارجمندتان آرزومندم.  

در شب شیرین یلدای تان ، عشق به میهن و هم میهن را گسترش دهید و هر یک ایران بدی باشید که بر صداقت ، شرافت ، محبت و انسانیت پای فشاری داشته و آبادانی ، بهروزی ، بالندگی و بایستگی ایران زمین را از پروردگار راستی ، مهر و خرد ایمان و امید درخواست می نماید.  

کاش این مردم چون انار ، چون « سهراب »  و چون این « ایران » ، دانه های دل شان پیدا بود !

کاش دست کم « انار » بودیم ، نه « انبار » بخل و حسد و کینه و ریا و دروغ و نیرنگ و زیر آب زنی و  آدم فروشی و ..............!!!

این ما هستیم.ایرانیان. پشت سر شاهنشاه مان ، داریوش سوم !

الیور استون ( OLIVER STONE ) در مکانیزم دفاعی « دو نیم سازی » ناشی صفت شخصیتی BORDERLINE PERSONALITY خود ، ما ایرانیان را در شکل و شمایل بربرهای وحشی و عرب های بیابان گرد به تصویر کشید و ترس و بزدلی و کودنی مان را در سراسر جهان به نمایش گذاشت.

یورش ناجوان مردانه ی او با سلاح سینما بسیار پیش از فیلم مسخره ی 300 انجام شد.

فیلم ضعیف اسکندر آقای استون - که بسیاری از اهالی و طفیلیان سینما در ایران مجنون وار شیفته و دلبسته ی او یند - بارها و بارها از شبکه های کابلی و ماهواره ای گوناگون و از جمله کانال mbc2 نمایش داده شده و ریشخند و تمسخری هزاران برابر فیلم 300 را درباره ی ایران و ایرانیان پدید آورده است.

روزنامه های مان مدت هاست با اشتیاق و شیدایی و بی قراری از تصمیم جناب استون برای سفر به ایران نوشته و می نویسند.برخی وبلاگ ها نیز از خواست ایشان برای ساخت فیلمی درباره ی احمدی نژاد ، با هدف جبران این کارکرد جهانگیر شان در تخریب وجهه ی ایرانیان ، ستایش نموده اند و از مدت ها پیش برای ورود ایشان لحظه شماری می کنند.

پای اعلی حضرت که به تهران برسد ، خبرنگاران و عکاسان هفته نامه ها و ماهنامه ها و فصل نامه های زرد سینمایی به دست بوس ایشان می شتابند و کاغذ و جامه و دستار و ............ را برای مزین گشتن به امضای آن والا حضرت عرضه می دارند.

بسیاری هم اکنون نیز در سوگ به عقب افتادن سفر کبیر و مبارک ایشان به ایران ، اندوهگین اند و برای ستایش و پرستش خودشیفته و بوردلاین و هیستریونیکی  از جماعت کلاستر B هالی وود آرزو و رویا می پرورانند. « استقلال » و « عزت نفس » ما بادبادکی بیش نیست. این واژگان به واقع هنوز در ذهن ما شکل نگرفته اند ، چه گونه از ایستادن بر بام دانش و هنر و اندیشه و فرهنگ گیتی سخن بر زبان می رانیم ؟!؟

لحظه ی ورود الیور استون به ایران ، لحظه ی خواندن فاتحه بر « غرور و عزت نفس ملی ایرانیان » است. درست در همان هنگامی که مقامات فرهنگ و هنرمان برای حضرت آقا فرش قرمز گسترانیده اند و جوانان و نوجوانا ایران زمین برای مالیدن بخشی از پیکر حضرت آقا به اندک قسمتی از بدن شان - به قصد تبرک ( ! ) - و حتا اگر ایشان اجازه فرمایند ، دست و رو و پا بوسی شان یکدیگر را با فشار به کنار می رانند.

در آن هنگام ، دوست داران میهن باید ملت و میهن و ایران را در گور خفته و مرده بپندارند و به فکر و اندیشه ی هویتی دیگر باشند. آمدن الیور استون به ایران ، بیش از این که به ساختن فیلم یا جبران ستیز و کینه اش درباره ی ایران مربوط باشد ، به سنجش نادانی ، خریت و حماقت ایرانیان ارتباط خواهد داشت !

هر ایرانی  " «  نا » وطن فروش " ، با هر دیدگاه و ایدئولوژی ، باید با سفر الیور استون تحریف گر و SPILITTING مدار به ایران به گونه ای جدی و سازش ناپذیر مخالفت نماید و در صورت گام نهادنش به این سرزمین ،  " « بی » پرخاش و یورش " ، فریاد اعتراض و انزجار خود را از فیلم موهن اسکندر به گوش او و خبرنگاران و بادی گاردهای همراهش برساند.

هر چند بجاست که وزارت امور خارجه به طور کلی از صدور ویزا برای این پیش قراول لشکر غرب و ناتو خودداری نماید و از آبروریزی بیشتر برای ایران خودداری نماید. مسئولان باید بدون ساده دلی و زودباوری ، به روشنی دریابند که ساخت فیلمی در ستایش احمدی نژاد ، بهانه ای بیش نیست و نگاتیوهای این فیلم در آمریکا ، به شیوه و هدفی دیگر مونتاژ شده و به نمایش در خواهد آمد.

« جوخه » شاید فراموش ناشدنی باشد ، اما بپذیریم که این آقای الیور استون بسیار بیش از محسن مخملباف - که این چنین ساده و آسان ( و گاه نامنصفانه و غرض ورزانه ) به او می تازیم و انگ فرصت طلبی به او می چسبانیم - « فرصت طلب » و « مسئله و مشکل و اختلال دار » است. 

بد نیست که هفته نامه ی شهروند امروز هم چون عریضه ای که برای محسن مخملباف منتشر نمود ، برای مسافرت مبارک حضرت استون به ایران به ریشخند گرفته شده از سوی ایشان نیز پرونده ای بگشاید و نویسندگان ارجمند آن و شخص آقای سردبیر ، دست کم « فرصت طلبی » هالی وودی پر رنگ او را با مخملباف نه متهم که محکوم شده ، به قیاسی منصفانه بگذارند.    

دیشب یکی از بهترین و جذاب ترین فیلم های جنگی - پلیسی عمرم را دیدم که تماشای آن را به همگان سفارش می نمایم. فیلم به رخدادهای هلند در جنگ جهانی دوم و دستگیری و کشتار یهودیان و اعضای نهضت های مقاومت ملی اروپا و خودفروشی و آدم فروشی خواسته و ناخواسته برخی اعضای نهضت های آزادی و مقاومت ملی می پردازد.

ژانر پلیسی این فیلم در پاسی از فیلم ، بر جنبه های جنگی - بهتر بگویم ضد جنگی - ، درون مایه های انسانی / اجتماعی  و نیز داشته های اروتیک سرشار و فراوان آن آشکارا می چربد.

فیلم هنگامه های فراز فراوان دارد و آنی آدمی را از همراهی با رخدادهای گیرا و پر کشش آن رها نمی گذارد. با تماشای فیلم کتاب سیاه ( BLACK BOOK ) می آموزیم که رخدادهای دردناک تاریخ ، و به ویژه نسل کشی های وحشیانه و احمقانه ی آن را دست کم نگیریم و در نکوهش آن به خود تردید راه ندهیم.

تماشای فیلم   کتاب سیاه ( BLACK BOOK ) - كه داستان نفوذ جاسوسه ي هستريونيك / نارسي سيستيك زيرك و دورانديش يهودي به مقر مركزي گشتاپو در هلند است - را به همه ی آنانی که هم چون من دوست دار و دلبسته و شیفته ی سینما و نیز تاریخ - به ویژه تاریخ دو جنگ جهانی دوم و نخست - هستند ، به گونه ای جدی پیشنهاد می نمایم. این فیلم گیرا و پر افت و خیز جاسوس مدار و معماگونه را ساده و آسان از دست ندهید و یا به فردا نسپارید که به قول سهراب سپهری اسکیزوئید / آسپرگر عزیز ، « زندگی آب تنی کردن در حوضچه ی اکنون است. » 

در خانه نشستن و DVD دیدن را با هیچ چیز دیگر جایگزین نمی کنم.

هر چند با یاران نزدیک و صمیمی به دامان عریان و بی انسان طبیعت بکر رهسپار شدن یک استثناست.  

بسیاری از پسران و مردان - شاید به واسطه ی ویژگی ها و صفات نرینه ی خود - ساده و آسان هنجار های اجتماع پر گزند و آفت مان را زیر پا می گذارند و به سادگی و به گونه ای وقیحانه حرمت دختران و زنان را له می نمایند. برخی دختران و زنان با ظاهر و کردار خویش در عمل پسران و مردان را در پیمودن این راه ناپسند و زیان بخش مورد تشویق و تحریک قرار می دهند. اما به راستی در این زمانه مقصر بیشتر بخش نرینه ی اجتماع است یا نیمه ی ماده ی آن ؟!؟ کدام یک نیازمند برخورد و مجازات اند ؟؟؟

برخی را باور بدان است که اجتماعی گرفتار فساد و انحراف می شود که زنانش « زیادی » باشند و در رقابت با یکدیگر برای به دست آوردن مردان ، بها و ارزش روان و پیکر خویش را ارزان بفروشند. اینان بر این باورند که در چنین حالتی این خود زنانند که نخست و پیش از نیمه ی مردانه ، حرمت و کرامت انسانی و جایگاه اجتماعی خود را خدشه دار می سازند.

برخی دیگر این را تنها بهانه ای از جنس باورها و اندیشه های مردانه ( مردسالارانه ) می دانند و نیمه ی مردانه ی اجتماع را از روز ازل مسئله و مشکل دار ، وقیح ، خطاکار ، هنجار شکن و حتا هرزه بر می شمرند. آن چنان که سگ و گربه های نر ناسازتر و بی شرم تر از همانندهای ماده اش می نماید.

به راستی چه کسی مقصر است:

نیمه ی نرینه یا نیمه ی زنانه ؟  

قاتل سرگردان - و نه آزاد و رها - در اسپهان ( اصفهان ) و یا پیرامون آن در خفا ست تا باریکه ای جوید و دوباره خود و خانواده ی سایکوپاتش را بر سر زبان ها اندازد ، بلکه به خواسته ی نامشروعش دست یابد.

برای به چنگ آوردن یک فرد دچار اختلال شخصیت ضد اجتماعی ( سایکوپات ) که همه ی توانایی و هوش خود را در راه و شیوه ی خلاف به کار می گیرد ، باید راهکارهایی به کار بست تا ضریب خطای او افزایش یابد.

اینان شیفته ی به چنگ آوردن آسان ناداشته های شان هستند: چون ثروت ، قدرت ، فرمان روایی ، شهرت ، و صد البته آرامشی که خود را در ظاهر بدان آراسته اند !! از این رو با سر زبان افتادن نام یا عنوان شان به شور و شعفی بی کران دست می یابند ، حتا اگر این نام ها و عنوان ها در عرف اجتماع ناپسند جلوه نموده باشد. به نام ها و القاب همیشگی اهل خلاف که بنگریم ، گونه های مختلف بیماری های روانی ، نام های جانوران ، پسوند های توهین و تحقیر آمیز و البته مناطقی  جغرافیایی از میهن را در آن ها هویدا و پیدا می بینیم:

رضا کفتار ، عباس ترکه ، داوود پلنگ ، بهرام گراز ، مهدی لره ، عبدل عرب ، مرتضی گاوه ، مژدبا فیله ، رسول غوله ، محمود خله ، ابرام خر گردن ، نعمت لاشخور ، مصطفی دیونه و ....................

از این رو یکی از راهکارهای به چنگ آوردن این قاتل نام و شهرت بخشیدن به اوست. شهرت و سر زبان ها افتادن ، یکی از آرزوها و ناداشته های بزرگ و همیشگی یک سایکوپات / آنتی سوشیال و دیگر شخصیت های هم کلاسترش - خودشیفته ، مرزی/ آشفته و نمایشگر - است.

اگر من در تیم تجسس و دستگیری این قاتل بودم ، بازی روانی ای را با نام گذاریش به نام « گراز زنده رود » آغاز می نمودم. این کار او را به بودن بر سر زبان ها از لحاظ روانی وابسته ( معتاد ) می کند و نیز احتمال انجام عملیات او را در پارک های حاشیه ی زنده رود افزایش می دهد که همگام با نهی گذرای مردم از حضور در کرانه ی خاطره انگیز زنده رود ، به دستگیری او در این حاشیه ی تعقیب و گریز پذیر می انجامد. او چنین خواهد اندیشید که :

 " حال که نام مرا « گراز زنده رود » گذاشتید ، پس ببینید که چه سان زنده رودتان را هم رنگ خون می کنم ! " 

این راهکار در مورد « خفاش شب » ثمر داد. اکنون ناسودمند نیست اگر « گراز زنده رود » را نیز بیازماییم.

ساکنان دامنه های زاگرس چون کوهپایه نشین های بختیاری و قشقایی در طول تاریخ از گراز آسیب های فراوان دیده اند و بسیاری از بستگان شان با یورش بی دلیل و وحشیانه ی گرازهای وحشی سرگردان کشته و زخمی شده اند. نام گراز نه تنها او را درعین فرو بردن به شور و شعف ، دچار خشم فراوان و افزایش ضریب خطا می سازد ، بلکه بسیاری از هم ولایتی ها و بستگان او را ناخودآگاه و نیمه خودآگاه از یاری و همکاری با او باز می دارد.

به کار بستن این راهکار با چنین رویکردهایی زیان بخش نیست که قاتل مرودشتی ، سرگردان اما هشیار ، در پی قربانیانی نوین در خفا به نقشه کشیدن و توطئه سرگرم است.

او بی هیچ وجدانی ، برگی دیگر به آسیب های دیپلماتیک ما در برابر فرانسه ، اتحادیه ی اروپا ، ناتو و غرب افزوده است. نه فقط مردمان فرانسه ، اروپا و غرب ، که مردم اسپهان ( اصفهان ) بی صبرانه برای به دام افتادن « گراز زنده رود » انتظار می کشند.

 گرازی که ممکن است با کاسکت و کلاهخودی بر سر بر هوندا ۱۲۵ ای گاز بدهد یا با سری باند پیچی شده و به ظاهر سوخته و مجروح یا با گچی بزرگ بر دماغ در شهر گام زند.

 برخي گمان دارند كه چون من «صادق هدايت و هراس از مرگ» را نوشته‌ام يا «زمان و ناميرايي در سينماي تاركوفسكي» را و به ويژه «درآمدي به انديشه مرگ در فلسفه غرب» را پس لزوما مي‌بايد يكي از «مرگ‌انديشان» نمونه‌وار اين سرزمين باشم كه معتقد است به آنچه در مرگ‌انديشي زندگي‌گريز سنت عرفان و تعقيدات ما قرن‌ها –يا شايد چند هزار سالي – جاري بوده است! به خصوص انديشه‌هايي كه از عصر «عرفان مانوي» يا حتي بسيار پيش از آن – از عصر مذهب بودائي و سرچشمه‌هاي مشترك آن با عرفان هند- در فرهنگ ما پديد آمده و رشد و گسترش يافته است و يا شايد مهمتر از اين سرچشمه‌ها، پرسشي كه مرا به سوي اين «مرگ‌پژوهي» (و نه «مرگ‌انديشي» به معناي «مرگ دوستي» و «مرگ‌خواهي») كشاند، اين بود كه چرا فرهنگ جامعه ما مانند فرهنگ جوامع ديگر كه روزي «مرگ‌انديش» بودند – و بيش از همه فرهنگ غرب – از اين نظر متحول نشده و همچنان مرگ‌انديشي خود را به عنوان سرمايه‌اي گرانبها حفظ مي‌كند؟ اين «مرگ‌انديشي» و «اعراض» چه كاركردي براي ما داشته و چه اثراتي بر جامعه و فرهنگ ما گذاشته است؟ و چه سهمي در عقب‌ماندگي ما از كاروان تمدن جهاني داشته است؟ و يا از سويي ديگر و در مقايسه بايد پرسيد كه در غرب كه از زمان سقراط و افلاطون به تدريج «مرگ‌انديش» شد و فرقه‌ها و مكاتب فلسفي «مرگ‌انديش» در آن پديد آمد مانند فرقه‌هاي اورفه‌اي – ديونيزوسي، اسپكوري و رواقي كه بعدها عرفان مسخي نيز به آن اضافه شد و مرگ‌انديشي در قرون وسطي رواج يافت، چرا در برابر آن ايستادند و نخستين انديشمندان دگرانديش غرب، در پايان قرون وسطي، مردم را بار ديگر به زندگي فراخواندند؟ آيا اين تحول بنيادي در فرهنگ غرب و دگرگوني نگرش غربي به زندگي در اين جهان نبود كه تحولات و جنبش‌هاي فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي را در پي داشت؟ البته مي‌توان پرسشي را به همان شكل كلاسيك مطرح كرد كه چرا تحولات اقتصادي نگرش مردم را به زندگي و مرگ تغيير داد؟ ولي مگر زماني كه آبلار و پترارك – حتي از درون كليساي كاتوليك- مردم را به بازگشت به زندگي و لذت بردن از نعمات الهي در اين جهان فرامي‌خواندند، تحولات اقتصادي روي داده بود؟ ماكس وبر، تحولات مسيحيت و انقلاب لوتر را پيش درآمد يا زمينه‌ساز تحولات سرمايه‌داري دانسته – و سال‌هاست مي‌دانيم كه تحولات فرهنگي را نمي‌بايد به پديده‌هاي روبنايي كاهش داد.

در تحقيقي كه در آخرين شماره ارغنون – با عنوان «مرگ» منتشر شد و با مقاله «درآمدي به انديشه مرگ در فلسفه غرب» آغاز مي‌شد، تلاش من اين بود كه بفهمم آيا فقط ما و هنديان و چيني‌ها مرگ‌انديشيم و يا مصريان در عصر فراعنه؟ يا كه «مرگ‌انديشي» در فرهنگ غرب هم ريشه داشته است؟ و اگر بوده، چه شده كه در رنسانس و روشنگري اين همه فيلسوف و انديشمند رو به زندگي مي‌بينيم؟ و چه شد كه از دل قرون وسطاي ايستا و مرگ‌انديش، رنسانس و روشنگري بيرون آمد كه در تماميت خود بر زندگي در اين جهان و اميد به آينده تاكيد دارد؟ پس پروژه من – در حقيقت - «مرگ‌پژوهي» نيست، بلكه تلاش براي يافتن پاسخ به اين سئوال يا سئوالات است كه مرگ‌انديشي و اعراض با همه تبعات آن را كه من «فرهنگ مرگ» مي‌نامم، چه تاثيري در زندگي اجتماعي و سير و تحولات فرهنگي ما – يا ديگران – داشته؟ چرا در غرب تحول يافته و مدرنيته از آن سر برون آورده؟ چرا و از كي در جامعه ما تثبيت شده است؟ و بالاخره اينكه با مرگ‌انديشي يا با «فرهنگ مرگ» مي‌توان به مدرنيته وارد شد؟ و آيا مدرنيته همواره رو به زندگي و آينده دارد؟ يا كه مدرنيته‌هاي مرگ‌انديش هم داريم؟ و اينكه مقاومت‌هاي جامعه ايراني در برابر مدرنيته، چقدر به اين فرهنگ مرگ‌انديش مربوط مي‌شود؟ بنابراين پژوهش‌هاي من در اين حيطه، نه به خاطر مرگ‌انديشي يا وسوسه مرگ، آن گونه كه نويسنده يا منتقد ناآگاهي در مورد اين كارها گفته بود بلكه با هدف رسيدن به زندگي و يا بازگرداندن جامعه به زندگي است. مي‌دانم كه «هراس از مرگ» يكي از موتورهاي عمده پيشرفت‌هاي انسان و انگيزه مهم براي فرهنگ‌سازي است، ولي عرفان مرگ‌انديش ما – همان گونه كه فلسفه مرگ‌انديش سقراط – افلاطون – سعي در انكار اين هراس داشته است البته با اين هدف كه از اضطراب و ناآرامي انسان بكاهد، ولي آيا همه تلاش‌ها براي انكار هراس از مرگ، انسان را به آرامش رسانده است؟ و بالاخره اينكه آيا اين مرگ‌انديشي برخاسته از آن «غريزه مرگ» فرويدي يا بازنمود (Represrntation) آن است و از آنجا اين ديالكتيك غريزه زندگي (Eros) و غريزه مرگ (Thanatos) است كه رفتارهاي انساني را رقم مي‌زند؟ آيا «اشتياق زندگي» (Desire for life) يا «خواست زندگي» (Wiil to life) و «هراس از مرگ» است كه انسان را از غارها و جنگل‌هاي مرگ و وحشت به سوي تمدن‌آفريني و فرهنگ‌‌سازي در شهر فرا رانده است؟ همه اين پرسش‌ها و بسياري ديگر، پرسش‌هاي من در آغاز اين راه بود كه با پژوهش در ادبيات و هنر و تحليل آثار هدايت، بهرام صادقي، مهدي اخوان ثالث، غلامحسين ساعدي و نقاشي‌هاي اسپهبد و معتبر و سينماي تاركوفسكي و عباس كيارستمي و... رسيد تا بتوانم بازنمودهاي مرگ را در آثار آنها بيابم و آنگاه نوبت به اسطوره‌شناسي و ادبيات كلاسيك مي‌رسيد و اثري مانند شاهنامه كه فردوسي از زبان اسفنديار واقعيتي تكان‌دهنده را بازمي‌گويد: «همه مرگ راييم،‌ برنا و پير» و آنگاه، آن همه پدركشي، پسركشي و برادركشي در حماسه ملي و مقايسه آن با ايلياد و اديسه هومر و به خصوص اديسه چاره‌ساز – كه حماسه‌آفريني‌اش همه در ستيز با نمادها و بازنمودهاي مرگ است، تا وي به زندگي در شهر و آرامش خانه بازگردد. با اين همه گريس جانتزن (Grace Jantzen) در كتاب ارزشمند خود «بنيان‌هاي خشونت» گناه و مسئوليت جنگ‌هاي جهاني اول و دوم و همه خشونت‌هاي موجود در جامعه معاصر غرب را به گردن حماسه‌هاي هومر و ستايش «مرگ زيبا» در جبهه جنگ و جاودانه شدن قهرمانان كشته‌شده و كشنده در سرودهاي شاعران (و بيش از همه هومر و حماسه‌هايش) مي‌اندازد و به نقد فرهنگش كه نقد مدرنيته است، مي‌پردازد. پس تكليف ما چيست كه نه‌تنها در شاهنامه و ديوان‌هاي ديگر شاعران، ستايش «مرگ زيبا» و «قهرمانانه» ـ سياوش و سهراب و اسفنديار را خوانده‌ايم ـ بلكه در اسطوره‌هاي بسيار ديگر مرگ حلاج و حسنك و بابك و مزدكيان و مانويان و سربداران و نيز اشتياق براي مردن و مرگ زيبا را در غالب اشعار و نوشتار عرفاني و شايد بيش از همه و زيباتر از همه ـ در شعر و نوشتار عطار ديده‌ايم كه آن را «ضيافت عشق و جنون و مرگ» خوانده‌ام؛ جايي كه «موت ارادي» و تمرين مرگ در «چله‌نشيني» و «اعراض» كه رويگرداني از زندگي است، بنياد كار سالك است و ستايش جوانمردان وعياران و اهل فتوت در نبردهاي جان‌بركف و آماده براي مرگ آنها كه به روايت‌هانري كربن، بازوي نظامي خانقاه‌ها بوده و زورخانه‌هاي زيرزميني آنها كه شجره‌اش به معابد زيرزميني مذهب ميترا (ميترائيسم) مي‌رسد (مهرداد بهار) كه در آن ميترا با خنجري در دست و آماده براي كشتن و قرباني كردن پرستش مي‌شود و باز هم روايت‌هاي جذاب و مسحوركننده جنگ وخشونت كه از زبان نقالان و پرده‌داران شنيده‌‌ايم و اغلب موضوع پرده‌هاي نقاشي قهوه‌خانه‌ها بوده است و تازه تاريخ جنگ‌هاي تجربه شده از آغاز تاريخ مدون ما، تا زماني كه بالاخره توسط مغول‌ها و تيموريان، زمين‌گير شويم و تبعات آن كه يكي تثبيت عرفان زندگي‌گريز در فرهنگ ما بوده و احساس «بي‌نيازي» از يكسو و «تسليم و انفعال» از سوي ديگر كه جلوه‌هاي آن را در رابطه «مريد و مراد» و «نوچه و مرشد» مي‌بينيم كه تكرار همان رابطه «ارباب ـ برده» هگلي است و به چرايي جامعه استبدادي ما كه در طول تاريخ استبداد و استعمار و قلدرپرستي را تكرار كرده است.

رابطه جنگ و مرگ‌انديشي

در همان مقاله «درآمدي به انديشه مرگ در فرهنگ مرگ» فصلي را به رابطه جنگ و پيدايش مرگ‌انديشي در جامعه غرب اختصاص دادم ـ كه البته به خاطر كمي فضا بسياري از قسمت‌هاي متن اصلي حذف شد ـ مثلا ـ رابطه «فلسفه مرگ‌انديش و عصر تراژدي» در يونان باستان با جنگ‌هاي پلوپونزي و جنگ‌هاي آنها با ايران بود و نيز رابطه رواقيون و مرگ‌انديشي در روم باستان با جنگ‌هاي امپراتوري و قيصرهاي روم ـ و يا مرگ‌انديشي قرون وسطي با جنگ‌هاي صليبي كه طولاني و فرسايشي بودند. فقط رابطه جنگ‌هاي عصر مدرن با مرگ‌انديشي در مدرنيته چاپ شده بود، تا روشن شود كه حتي زماني كه با آرمان‌هاي رنسانس و روشنگري تلاش براي بازگرداندن مردم به زندگي و اميد به آينده ـ فرهنگ مدرنيته براساس «شور زندگي»، «اشتياق و خواست» يعني «كامه» (EROS) مستقر مي‌شود و از جامعه‌ خمود و ايستاي قرون وسطي به بازتولد در مدرنيته و جامعه پوياي رنسانس و روشنگري مي‌رسيم كه شاهد پيشرفت‌هاي بسيار انسان در همه جوانب زندگي هستيم ـ‌ با شروع جنگ‌هاي ناپلئوني كه پس از جنگ‌هاي صليبي و بعد از قرن‌ها ـ طولاني‌ترين و گسترده‌ترين جنگ‌ها در اروپاست ـ از اوايل قرن نوزدهم و با پايان جنگ ـ هم دو فلسفه مهم مبتني بر مرگ (فلسفه هگل و فلسفه شوپنهاور) ارائه مي‌شود و هم ژانر ادبي مرگ‌محوري ـ مانند ادبيات گوتيك و قصه‌هاي جنايي رواج مي‌يابد كه بتدريج تا پايان قرن نوزدهم بسياري را مسحور خود مي‌كند تا مي‌رسيم به قرن بيستم و جنگ‌هاي جهاني اول و دوم و جنگ سرد و هراس از مرگ. «توئين‌بي» آن را «قرن جنگ» مي‌خواند و ديگران آن را «قرن اضطراب» مي‌نامند ـ و پل والري «مرگ انسان» را اعلام مي‌كند كه در پي آن «مرگ سوژه» ـ «مرگ مولف»، مي‌آيد و «پايان تاريخ»، «پايان مدرنيته» و «پايان فلسفه» را اعلام مي‌كنند و از اين رو بايد آن را «قرن مرگ» ناميد و با اين سر جنگ و افزايش رويارويي با مرگ و نابودي ـ پاي مرگ‌انديشي بار ديگر به انديشه غربي باز مي‌شود و زمينه انديشه‌هاي آشفته پست‌مدرنيته را فراهم مي‌سازد.

به قرينه اگر به فرهنگ ايران‌زمين نگاه كنيم مي‌بينيم كه در تمام طول فرمانروايي هخامنشيان و تلاش براي گسترش امپراتوري ـ هر شاهي با جنگ به سلطنت مي‌رسد، تمامي سلطنتش در جنگ مي‌گذرد و در جنگ مي‌ميرد ـ در مورد اشكانيان اطلاعات زيادي نداريم ـ ولي در زمان ساسانيان كه مي‌خواهند خاطره هخامنشيان را زنده كنند ـ باز هم جنگ است و در جنگ‌هاي شاپور ساساني است كه همه منابع ملي و شور زندگي در پاي جنگ ريخته مي‌شود و بنابراين شگفتي ندارد كه شاپور از ماني نقاش حمايت مي‌كند كه پيامبر مذهبي بشدت ضدزندگي و در طلب مرگ است و هر فعاليتي كه در آن شور زندگي ببيند، آن را منع مي‌كند؛ از زناشويي گرفته تا كشاورزي و باغباني و سوداگري و تاكيدش بر «اعراض» است.

اين همان عرفان زندگي‌گريز و مرگ‌طلبي است كه با حمله مغول و تيمور و چند قرن فاجعه و كشت و كشتار در فرهنگ ما تثبيت مي‌شود.

«فرهنگ مرگ» كه براي زيستن و كنار آمدن با جنگ و استعمار و استبداد و بيماري و فقر و فراواني «حوادث غيرمترقبه و بلاياي آسماني» و در يك كلام براي «زيستن در فاجعه» پذيرفته‌ايم و آن را با همه تبعاتش، زيركانه‌ترين شيوه زندگي براي مردمان فاجعه‌زده مي‌شناسيم، فرهنگي است كه لااقل از حمله مغول به بعد يكي از مهم‌ترين عوامل عقب‌ماندگي و ايستايي جامعه ما بوده و اختصاص به عرفا و خواص هم ندارد، بلكه در شئون مختلف زندگي ما رسوخ كرده و ما «با مرگ زيستن» و «پشت به زندگي كردن» را ارزشي بزرگ مي‌دانيم.

محسن مخملباف؛ تراژدي داستان‌نويس بودن

 هر كس تنها تصميم به مرگ مي‌گيرد. بعد براي توفيق در آن بايد انجامش را به عهده ديگري بگذارد؛ به عهده يك شيء، به عهده يك شيشه قرص، به عهده يك طناب كه اگر هم خواست، پشيمان نشود كه اگر هم نتوانست، او بتواند.

تكه‌اي از داستان جراحي روح – محسن مخملباف

قصه مخملباف داستان‌نويس قصه ذهن كم‌بضاعتي ا‌ست كه به دنبال راه‌هاي آسان و باورهاي ترك‌خورده‌اي مي‌گردد كه قرار است در برابر ذهن نويسنده‌شان تجزيه و تحليل شوند. كم‌بضاعتي در اين نظر اشاره‌اي‌ است به ميزان تسلط مخملباف بر چگونگي اجراي عناصر داستاني و روايت سالم آنها. حال مضمون هر چه مي‌خواهد باشد. اگر با اين مختصات به بهترين آثار او نگاه كنيم با نويسنده‌اي روبه‌رويم كه با يك برنامه‌ريزي محتوم و از مقام آگاهي نسبت به عناصر  داستان‌اش مي‌نگرد. مخملباف كه هيچ‌گاه در آثار داستاني‌اش به يك سبك و مشي آشكار و اصول‌مند دست پيدا نكرد بيش از اينكه در جست‌وجوي چگونه روايت كردن باشد در پي چگونه اثبات كردن بود. آثار نام آشناي او مانند «جراحي روح»، «حوض سلطون» و «باغ بلور» مصاديق روشني‌اند از كاركرد ناقص اين ذهن در تقابل با ساختن  جهان درون متن. از سويي با شخصيت‌هاي مختلف و اغلب فرودست جامعه هستيم و از سوي ديگر روابط ميان اين شخصيت‌ها بيشتر جنبه‌اي از نظريه‌پردازي‌هاي او دارند نسبت به معماري جهان. با اين كليات محسن مخملباف در مقام يك داستان‌نويس و تئوريسين داستان متعهد در اوايل دهه شصت وارد عرصه ادبي ايران مي‌شود. حضوري كه هر چند در نهايت به نفع سينما مصادره شد اما كتاب‌ها و داستان‌هايي را باقي گذاشت كه در شناخت مفاهيم بنيادين ذهن اين هنرمند التقاطي و ناآرام بسيار مهم است. مخملباف مانند بسياري از نويسندگان موسوم به انقلابي سمت و سويي رئاليستي را براي داستان‌نويسي انتخاب كرد. او رئاليسم را از آن جهت برگزيد كه با امكانات برآمده از آن مي‌توانست نوعي قصه اجتماعي – سياسي با مايه‌هاي پررنگ روانشناختي بنويسد. اما مخملباف مانند همان اكثريت هم‌دوره‌اش درك ناصوابي از رئاليسم داشت. مشكل اينجا بود كه او بر اين گمان بود كه رئاليسم مي‌تواند فرصت‌هاي بيشتري براي حكم‌نويسي‌ها و تيپ‌سازي‌هايش داشته باشد و بتواند از قبل آن راحت‌تر (سهل‌انگارانه‌تر؟) به آدم‌هايي بپردازد كه هر كدام بدون توجه به بافت اجتماعي‌شان متفكران كوچكي به شمار مي‌آمدند. همين باور خام‌دستانه و برآمده از درك غلط مفهوم رئاليسم باعث شد فضاي داستان‌ها و مشي‌روايي آنان از واقع‌نمايي‌هاي متزلزل انباشته شود. نويسنده تازه‌كار براي منطق‌پذير كردن اين واقع‌نمايي‌هاي نشسته بر جاي رئاليسم از هر مسيري وارد شد. گاه به سياه‌نمايي‌هايي دست زد و گوشه‌چشمي البته اخلاقي داشت به ميراث صادق چوبك و گاه با زبان‌ورزي و گزارش‌گويي دست به دامن جلال آل‌احمد مي‌شد. در نگاه‌هاي روان‌شناختي‌اش بي‌ميل نبود به ساعدي و در عين حال مدعي ساختن سبكي متمايز بود كه البته بسياري از نويسندگان چپ‌گراي پيش از او آن را تجربه كرده بودند. اين ميزان تشتت در اسلوب نوشتن و كم‌دانشي غيرقابل اغماضي كه گاه داستان‌هايش را دچار نقص‌هاي تكنيكي آشكار مي‌كرد از محسن مخملباف يك پروژه نيمه‌تمام آفريد. اگر منصف باشيم بايد بگوييم كه او حداقل اين شناخت را يافته بود كه تصويرسازي در داستان يك امر فارغ از سينماست  و همين تصاويرش است كه گاه در ميان هجمه سخن‌بافي‌ها و پرگويي‌هاي قهرمان‌هايش به مدد داستان مي‌شتابند و آنها را تا حدودي تحمل‌پذير مي‌كنند. البته نبايد فراموش كنيم كه مخملباف در مقام داستان‌نويس از يك تفكر متعهد و سرعت‌گرفته اوايل دهه شصت مي‌آيد كه اصولا تعاريف منحصر به فردي در باب ادبيات داشت. او كه خود نيز يكي از تئوريسين‌هاي اصلي همين جريان به حساب مي‌آيد؛ نوعي تعهد اخلاقي و زيستي براي داستان‌نويس قائل بود كه از قضا داستان‌هاي منتشر شده‌اش بهترين نمونه‌هاي عملي در شناخت آن تئوري‌ها هستند. از دل همين تفكر است كه تحقير رئاليسم بيرون مي‌آيد، قهرمان‌ها خشك، جامد و غيرقابل انعطاف مي‌شوند،‌ ذهن نويسنده در مقام حكمي قطعي بر فرضيات شخصيت‌هاي متزلزل شده  برتري مي‌يابد و در نهايت جهاني ساخته مي‌شود بي‌روح و اخته كه حتي توان تهييج طرفداران‌اش را نيز ندارد. قصه روان‌شناختي و واكاوي درون شخصيت‌هاي پرفراز و نشيب تبديل مي‌شود به من‌گويي‌هاي بدون هدف، اطلاع‌رسان و بيانيه‌وار. اين  شكل كلي داستان‌هايي از مخملباف هر چند در برخي آثار نسبتا قابل تامل‌ترش مانند «حوض سلطون» و «باغ بلور» ترميم مي‌شوند اما خلاء وحشتناكي كه از ميان زيبايي‌شناسي غيرايدئولوگ و جهان‌بيني ايدئولوگ او به وجود آمده به ذات داستان‌هايش ضربه مي‌زند. او از سويي با روايت به مثابه امري آزاد روبه‌رو است و نمي‌تواند انكارش كند و از سويي ديگر مي‌كوشد قوالب قراردادي ذهن‌اش را در پهنه‌ اثر بگنجاند. برخورد اين دو مولفه هر چند با برتري نسبي دومي همراه است اما باعث مي‌شود كه ما با آثاري بلاتكليف و منفعل روبه‌رو باشيم. اين بدترين وضعيت مخملباف داستان‌نويس است. او هر چند واضع بسياري از تئوري‌هاي داستان متعهد دهه شصتي است اما نمي‌تواند آنها را كامل اجرا كند. آدم‌هايش بين شعار دادن و سكوت كردن مانده‌اند و همين وضعيت معلق است كه آنها را ناكارآمد و ناپخته نمايان مي‌كند. آقاي نويسنده در عين نفي ميراث فكري و ساختي داستان‌نويسي قبل گوشه‌چشمي به آن دارد. با پا پيش مي‌كشد و با دست پس مي‌زند و در كشاكش اين فرآيند داستان‌هاي خود را مي‌نويسد. او ميان نويسندگي و حكايت‌گري و مانيفست‌نويسي سرگردان مانده است. براي همين نه آثارش شبيه به متعهدين انقلابي مي‌شود و نه نويسندگان مستقل. عدم شباهت مخملباف به اين دو قشر به هيچ عنوان دليلي بر خلاقيت‌اش نيست بلكه آن را بايد در بلاتكليفي‌اش نسبت به امر نوشتن و چگونه نوشتن مطالعه و درك كرد. فضاها، قهرمان‌ها و وقايع آثارش هر چند شباهت‌هايي با جامعه بيرون دارند ولي آنچنان از نابخردانگي نويسنده نسبت به امر نوشتن رنج مي‌برند كه به سرعت از ياد مي‌روند. مخملباف نويسندگي را با نظريه‌پردازي آغاز كرد و ناگهان در پيچ و خم تئوري‌هايش اسير شد. او زود نويسنده شد و به سرعت آن را به فراموشي سپرد و اين فراموشي حالا به سراغ داستان‌هايش نيز آمده است. داستان‌هاي او فراموش مي‌شوند و خميرمايه احساساتي و جو زده آنها به عنوان مصاديقي تاريخي از ظهور و سقوط يك نويسنده ميان‌مايه باقي مي‌مانند. شايد بي‌رحمانه – اما واقعي – باشد اگر بنويسم كه محسن مخملباف در حوزه داستان‌نويسي جعلي مركب بود برآمده از درك شتابزده داستان‌نويسي به مثابه تعهدي زيستي و نوشتن سانتي‌مانتال‌وار در باب مفاهيمي كه رئاليسم احساس‌زده او هويت‌شان را تخريب كرد. آقاي مخملباف داستان‌نويس بدي بود كه مي‌خواست از لابه‌لاي سطرهايش به مقام يك فيلسوف و مصلح اجتماعي دست پيدا كند.

ورود محسن مخملباف به هنر محصول يك سوءتفاهم بود. آنجا كه نوشت: «ما امروزه خواه ناخواه مجبور از به‌كارگيري هنر هستيم. اگر ما از اين سلاح موثر در جهت اهداف حقه خويش استفاده نكنيم ديگران آن را عليه ما به كار خواهند گرفت.» (جنگ سوره: ج‌4 تير 61، ص182) محسن مخملباف از انقلابي برآمده بود كه اعتقاد داشت: «آدمي در عالم خاكي نمي‌آيد به دست» پس «عالمي نو ببايد ساخت و از نو آدمي» و مخملباف مومن‌ترين هنرمند بدين باور بود. نسل مخملباف مستقيما از زندان راهي دولت شده بودند. يكي به مجلس رفت و ديگري به هيات وزيران. آن يك وارد دادگاه شد و ديگري در زندان ماند اما نه به عنوان زنداني كه اين بار زندانبان شده بود. مخملباف اما راه هنر را انتخاب كرد. نه به عشق كه به جبر. جبر انقلاب. جبر اعتقاد به اين داوري دم‌دستي كه هنر ابزار انقلاب است. محسن مخملباف از آغاز در خلسه اين توهم ساده‌دلانه فرو رفته بود كه اين ايدئولوژي است كه هنر را اداره مي‌كند و نه هنر كه ايدئولوژي را اداره كند. جهان ذهن او همان زنداني بود كه محسن مخملباف، بهزاد نبوي، فيض‌الله عرب‌سرخي و ديگر اعضاي گروه چريكي امت واحده را در خود جاي داده بود و او بدون آنكه دانشكده و پژوهشكده‌اي را ديده باشد به تحليلي جامعه‌شناختي رسيده بود: «يك آمار تقريبي از زندان‌هاي رژيم شاه خائن نشان مي‌دهد كه اكثر ماركسيست‌ها علل گرايش فكريشان به ماركسيسم نه مطالعات فلسفي و ايدئولوژيك كه مطالعه آثار هنري ماركسيستي بوده است. در ايران خودمان رمان مادر گوركي را تقريبا همه ماركسيست‌ها خوانده‌‌اند در حالي كه اصول فلسفه و ديگر كتاب‌هاي فلسفي ماترياليستي را عده قليلي از آنها خوانده‌اند» (همان: 181) و اين‌گونه بود كه مخملباف نظريه‌پرداز قبل از مخملباف هنرمند متولد و مانيفست هنر اسلامي به قلم او منتشر شد. ياران مخملباف در زندان گروه چريكي خود را به سازماني سياسي بدل كردند و سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي را ساختند. مخملباف نيز حوزه هنري را ساخت. نهادي كه در محل ساختمان خراب شده بهائيان بنا شد و در آغاز حوزه انديشه و هنر اسلامي نام داشت و هنر اسلامي مخملباف مفهومي فراتر از معماري اسلامي يا خوشنويسي و شعر سنتي بود. حوزه انديشه و هنر اسلامي از يك‌سو در نام نسب از حوزه‌هاي علميه مي‌برد و سعي داشت خلأ آموزش هنر در حوزه‌هاي علوم ديني را پر كند و از سوي ديگر يك مدرسه روشنفكري ديني به حساب مي‌آمد كه قصد داشت هنر نو را با هنر سنتي پيوند زند و از آن مفهومي به نام هنر اسلامي بسازد. تا پيش از پيدايش حوزه هنري،‌ مفهوم هنر از نگاه انديشه اسلامي مبهم بود و محدود. مبهم بود از آن جهت كه هنر در نگاه ديني و اسلامي بيش از آنكه دربرگيرنده عنصر خيال باشد شامل تكنيك بود و بيش از آنكه ريشه در انديشه داشته باشد متكي به مهارت بود و محدود بود از آن جهت كه هنر اسلامي شامل چند رشته سنتي همچون نگارگري، خوشنويسي، معماري و شاعري بود و هنرهاي جديدي چون داستان‌نويسي، فيلمسازي، عكاسي و گرافيك در زمره هنرهاي اسلامي نمي‌گنجيد. مرز تئاتر و تعزيه روشن بود و فرق داستان‌نويسي و داستان‌سرايي آشكار بود. هنر اسلامي بازسازي نقش خداوند بر زمين بود و هنرمند مسلمان نه خالق كه بازآفريننده زيبايي‌هاي ملكوت بود اما هنر جديد نشستن بر جاي خداوند بود و خلق زيبايي‌هاي ناسوت. همه همت موسسان حوزه هنري از جمله محسن مخملباف بر آن بود كه ميان اين ملكوت و ناسوت پيوندي ايجاد كنند. در ميان اين موسسان برخي شاعران چون سيدعلي موسوي‌گرمارودي و طاهره صفارزاده و نيز رجال سياسي- مذهبي چون آيت‌الله خامنه‌اي و برخي روزنامه‌نگاران مانند رضا تهراني و سيدمصطفي رخ‌صفت به چشم مي‌‌خوردند كه همزمان با پيروزي انقلاب اسلامي ايران نهادي به نام نهضت فرهنگي اسلامي راه انداختند و آن‌گاه بر آن نام حوزه انديشه و هنر اسلامي نهادند و با فاصله گرفتن آن موسسان اوليه از حوزه محسن مخملباف ستاره جمع شد و مكتب‌نرفته مساله‌آموز صد مدرس شد. محسن مخملباف كار خود را با نوشتن مقالاتي در تعريف هنر اسلامي آغاز كرد. او آشكارا پيرو نظريه هنر در خدمت ايدئولوژي بود: «هنر ايدئولوژيك... مي‌تواند احساس مردم را... به شكلي ريشه‌اي و عميق تحت تاثير قرار دهد. اگر قصه‌هاي سياسي به دليل تاثير بيش از حدشان از رنگ و بوي زمان ميرا هستند قصه‌هاي ايدئولوژيك به دليل گستردگي جهاني و تاريخ‌شان جاويدند.» (جنگ سوره: ج2، آبان 60، ص66) مخملباف در اين زمان همه تاريخ هنر جديد را در دو تكنيك خلاصه مي‌كند: سياست (كه ابزار ماركسيست‌هاست) و سكس (كه ابزار ليبرال‌هاست) و آنگاه از موضع هنرمندي تمام‌عيار مي‌نويسد: «قصه‌نويسان بايد بدانند كه سكس و سياست دو عنصر تكنيكي براي پرداخت محتوا نيستند و واقعا اگر كسي هنري ندارد بايد پاي از كفش هنر بيرون كشد.» (همان: 65) مخملباف در مقاله‌اي ديگر جاذبه‌هاي كاذب در تكنيك فيلمنامه‌نويسي را چنين معرفي مي‌كند: «1- انتظار... فيلمنامه‌نويسي كسي را در حالت آويخته از پنجره. در خطر سقوط قرار مي‌دهد تا احساسات تماشاچي تحريك شده و در انتظار نتيجه كار باقي بماند اما در اين دو ساعتي كه تماشاچي با گوش و چشم باز به انتظار نشسته و بهترين فرصت است براي بازگويي حقايقي كه هيچ‌كس در لحظات عادي حوصله شنيدن آن را ندارد فيلمنامه‌نويس با پرداختن به حوادث فرعي و بي‌معناي ديگر جز اتلاف وقت او كاري صورت نمي‌دهد. چه‌بسا فيلمنامه‌ چنين فيلمي در فستيوال‌هاي جهاني نيز به اصطلاح به خاطر تكنيك بالاي به كار رفته در آن گل كند اما بدون شك براي اتلاف وقت مردم اسراف ثروت آنها و استفاده نكردن صحيح از امكانات موثر در روز جزا مورد بازخواست و تنبيه قرار خواهد گرفت... 2- استفاده از سكس... 3- ترس... آلفرد هيچكاك سمبل بارز اين فيلمسازان است... امثال هيچكاك زرنگ‌تر و ناصادق‌تر از آنند كه دست خودشان را رو كرده و دست از تمسخر مردم بردارند. آنها با استفاده از اين شگرد ساعت‌ها تماشاچي را در سالن نمايش نگه مي‌دارند ولي بدون آنكه او را به ترس از عذاب قيامت و عاقبت اعمال بد خود وادارند... جايي براي ترس‌هاي ضروري وجود انسان باقي نمي‌گذارند... 4- هزل به جاي طنز... 5- هيجان... به كارگيري عوامل مهيج مثل تعقيب و گريز: (جنگ سوره: ج 5، شهريور 62، ص123) اما پيشنهادات مخملباف براي هنر اسلامي و هنرمند اسلامي چيست؟: «نويسنده قصه اسلامي ... بايستي بر علم تعبير خواب تسلط يابد... وي در وهله اول بايستي حساسيت انسان‌ها را نسبت به آنچه در عالم خواب مي‌بينند برانگيزد و در وهله دوم راه تغيير علامت‌هايي را كه در آن حال ديده‌اند نشانشان دهد.» (جنگ سوره: ج3، بهمن 60، ص200) مخملباف معتقد است: «اگر از خواب درك عميق و مذهبي داشته باشيم مي‌توانيم از آن بخش عمرمان كه اكثرا به خاطر غفلت غيرقابل استفاده مانده نيز بهره ببريم.» (همان) و به همين دليل به طرح اين نقد مي‌پردازد كه چرا اكثر فيلم‌ها و داستان‌ها در بيداري رخ مي‌دهد و به عنوان يك پيشنهاد به طرح اين مساله مي‌پردازد كه بايد خواب را وارد داستان‌ها و فيلم‌هاي اسلامي كرد. در همين شرايط بود كه آثار اوليه مخملباف ساخته مي‌شود. فيلم‌هايي چون استعاذه و توبه نصوح و دو چشم بي‌سو و نمايشنامه‌هايي چون مرگ ديگري. حسن‌ختام اين دوره كارهاي مخملباف بايكوت است كه هجرت او از شريعت به سياست را نشان مي‌دهد. گرچه در همان آثار اوليه نيز سياست خودنمايي مي‌كرد و به‌خصوص در دو چشم بي‌سو پي رنگ شخصيت واله قهرمان فيلم بايكوت شكل مي‌گيرد اما در بايكوت «صمد بهرنگي» به «جلال‌آل‌احمد» تبديل مي‌شود و ماركسيست مومن، مرتد مي‌شود و در برابر قطعيت ماركسيستي مي‌ايستد. بايكوت اما ترديدي را در جان مخملباف مي‌كارد كه آغازگر دور جديدي در كارنامه سينمايي و ادبي اوست. در اين سال‌ها مخملباف همچنان به موازات فيلمسازي، داستان‌‌‌نويسي هم مي‌كند. داستان شاخص او در اين سال‌ها «جراحي روح» نام دارد و جوهر داستان آنجاست كه مي‌نويسد: «براي من ديگر واژه‌ها حساسيت‌شان را از دست داده‌اند. حتي برايم چيز مقدسي نمانده است تا برايتان قسم بخورم كه به معناي هيچ واژه‌اي معتقد نيستم.» (گنگ خواب‌ديده، ج1، ص37) آثار اين دوره مخملباف درخشان‌‌ترين آثار اوست. به جز دو داستان بلند حوض سلطون (1363) و باغ بلور (1364)، داستان‌هاي كوتاه محبوبه‌‌هاي شب (1365) و جراحي روح (1366) را هم مي‌نويسد و فيلم‌هاي شاخص عمرش را مي‌سازد: دستفروش و باي‌سيكل ران. اين دوره با «عروسي خوبان» پايان مي‌يابد كه بار ديگر رجعت مخملباف است به سياست. اگر در دوره اول (استعاذه، توبه نصوح و دو چشم بي‌سو) شريعت محتواي فيلم‌هاي مخملباف بود، در دوره دوم (دستفروش و باي‌سيكل‌ران) جامعه موضوع اصلي فيلم‌هاي او شد، اما هر دو دوره فيلم‌هاي مخملباف با تبديل مفاهيم ديني و اجتماعي به موضوع مبارزه سياسي خاتمه يافت. در دوره اول از دل دين نبرد سياسي با ماركسيسم شكل گرفت (بايكوت) و در دوره دوم از دل نقد اجتماعي نبرد سياسي با سرمايه‌داري (عروسي خوبان). رجعت‌هاي پياپي مخملباف به سياست با توجه او به مساله عشق موقتا قطع مي‌شود. او كه در آغاز كار هنري سياست و سكس را دو راه انحرافي در برابر هنر اسلامي مي‌دانست با نوشتن داستان كوتاه مرا ببوس در اسفندماه 1368 رسما قدم به مرز  سياست و عشق مي‌گذارد. مرا ببوس داستان چريكي است كه بدون آنكه خود بخواهد و حتي با وجود مقاومتي سرسختانه عاشق مي‌شود و بهتر بگوييم معشوق مي‌شود. مرا ببوس براي اولين بار در ميان نويسندگان انقلابي داستان عشق يك دختر به پسري مبارز را به تصوير مي‌كشد در حالي كه به ظرافت سعي شده است مساله عشق را از سكس جدا كند و با قرائتي سياسي و انقلابي از اين عشق آن را غسل تعميد دهد و وارد ادبيات انقلاب اسلامي كند. فصل جديد آثار مخملباف اما با نوبت عاشقي رقم خورد. داستاني هنجارشكن و ترديدآفرين درباره حقيقت عشق و اينكه عشق جز زاده جبر موقعيت نيست. مخملباف در يادداشتي فيلم خود را نه درباره عشق كه درباره جبر معرفي مي‌كند و از تاويل داستان آن از موضوعي فلسفي به موضوعي اخلاقي ابراز نارضايتي مي‌كند. دكتر عبدالكريم سروش نيز به ياري او مي‌آيد: «بنده صريحا از نوبت عاشقي حمايت كرده‌ام... و به طور از ورود اين مقوله پر احترام و پراحتشام (عشق) در عرصه هنر ايراني حمايت مي‌‌كنم.» سروش البته بلافاصله مي‌افزايد: «آن فيلم اصلا با چيزي كه ارتباط ندارد عاشقي است.» و همين حمايت همه‌جانبه‌ نشان مي‌دهد سروش و مخملباف در اين داستان دوشادوش هم بوده‌اند چنان كه خود او گفته است: «بنده آن فيلم را ديده‌ام و فيلمنامه‌اش را هم قبلا خوانده بودم.» (گنگ خواب‌ديده، ج3، ص324) حمايت سروش البته نه‌تنها براي مخملباف صيانتي به ارمغان نياورد بلكه همزماني تجديدنظرطلبي‌هاي مخملباف و سروش براي هر دو دردسرآفرين شد. در همين سال‌ها بود كه جنگ ايران و عراق به پايان خود رسيد. امام خميني بنيانگذار جمهوري اسلامي درگذشت، جناح چپ اسلامي از قدرت حذف شد، عبدالكريم سروش سلسله مقالات اصلاح‌طلبانه‌اش درباره قبض و بسط تئوريك شريعت را نوشت و محسن مخملباف دو فيلم تا به امروز اكران نشده نوبت عاشقي و شب‌هاي زاينده‌رود را ساخت. اهميت نوبت عاشقي نه به عنوان اثري سينمايي كه مانند يك اثر تجديدنظرطلبانه به اندازه‌اي است كه آن را همچون دوره‌اي در آثار مخملباف قلمداد كنيم؛ دوره‌اي كه فيلم «هنرپيشه» هم امتداد آن است و شب‌هاي زاينده‌رود ميان‌برنامه سياسي آن. با توقيف نوبت عاشقي و شب‌هاي زاينده‌رود محسن مخملباف مشهورتر از هر زمان ديگر شده بود. ديگر فيلم خوب مخملباف در همين سال‌ها ساخته شد: ناصرالدين شاه اكتور سينما. فيلم توبه‌نامه‌اي بود از هر آنچه مخملباف درباره سينما گفته بود. عشق و سياست و ايدئولوژي همه در فيلم همزيستي مي‌كردند. مخملباف با خلق دوباره صحنه‌هايي از آثار مسعود كيميايي، بهرام بيضايي، داريوش مهرجويي، پرويز كيمياوي، علي حاتمي و ديگر بزرگان سينماي ايران بر همه تئوري‌هايي كه خود درباره سينماي اسلامي نوشته بود خط بطلان كشيد. مخملباف از خود عبور كرد و آن‌گاه به خودزني افتاد. در سلام سينما نمايشي تلويزيوني راه انداخت كه در پناه نقد قدرت به ترويج اقتدار خود مي‌پرداخت. جايگاه او به عنوان «بازيگر- كارگردان» فيلم كمتر از خدا نبود. او كه پس از ساخته شدن كلوزآپ اثر عباس كيارستمي به جايگاه رشك‌برانگيز خود پي برده بود از شهرت خويش بهره جست تا اين بار به نقد بي‌رحمانه مردمي بپردازد كه روزگاري در عروسي خوبان سنگ آنها را به سينه زده بود. خاطره‌هاي مخملباف گاه حتي از فيلم‌هاي او مهم‌ترند چرا كه به اين پرسش پاسخ مي‌گويند كه چرا او چنين فيلمي را ساخته است. از همين منظر خلق سلام سينما انتقام گرفتن از مردمي است كه روزگاري او را به پليس تحويل داده بودند. آن زمان كه مخملباف چريك نوجواني عليه حكومت پهلوي بود: «وقتي هفده ساله بودم دو سالي مي‌شد كه در گروه سياسي- نظامي بلال حبشي فعاليت مي‌كردم. آخرين عمليات اين گروه كه منجر به دستگيري من شد خلع سلاح پاسبان بخت برگشته‌اي بود كه به چهار ضربه از چاقو من زخمي شد و با شليك شش گلوله پاسخ داد... مردم فرياد مي‌كشيدند دزد را بگير پاسبونو كشتن، بانكو زدن و من براي شناساندن خود هم به آنها شعارهاي سياسي مي‌دادم تا بدانند دزد نيستم و شعارهاي مذهبي مي‌دادم تا بدانند كمونيست نيستم... خلاصه ماجرا: دو قهرمان خلق به دست مردم با همكاري ساواك و پليس دستگير و تحويل زندان داده شدند.» (گنگ خواب‌ديده، ج3، ص351)

گرچه اين يادداشت مقدمه مخملباف بر فيلم شب‌هاي زاينده‌رود است اما انتقام گرفتن او از مردم متوقف به اين فيلم نبود. در سال‌‌هاي بعد در نون و گلدون مخملباف اين داستان را بازسازي كرد و اين بار به جاي زخمي كردن آن پاسبان، گلي را به او هديه داد. به‌‌تدريج مخملباف به سوي ايده صلح كلي و زيبايي مطلق فارغ از هر ايدئولوژي حركت كرد. گبه مظهر اين دوره بود. به تدريج مردم ايران را رها كرد و به سراغ مردم افغانستان و تاجيكستان رفت: سفر قندهار و سكوت را ساخت و سرانجام در پايان كار «سكس و فلسفه» را ساخت و «مورچه‌‌ها» كه ظاهرا در آن براي اولين بار هنرمندي از نسل انقلاب اسلامي سكس را موضوع اصلي كار خود قرار مي‌دهد.

گذار مخملباف از هنر اسلامي به هنري كه نسبتي با اسلام ندارد و حتي در تقابل با آن قرار مي‌گيرد درس‌آموزترين تحول در تاريخ انقلاب اسلامي است. نه از آن جهت كه اين سرنوشت محتوم همه كساني است كه چپ‌روي پيشه مي‌كنند كه اين فرجام همه كساني است كه در فهم پديده‌ها راه سوءتفاهم در پيش گيرند و درك نادرست خود را به سنگواره تبديل كنند. در شناخت اين نوع تجديدنظرطلبي روايت‌هاي مختلفي وجود دارد. گروهي معتقدند محسن مخملباف از آغاز سوداي جلب توجه داشته است گاه از راه استعاذه و گاه از طريق سكس و فلسفه. گروهي معتقدند شعارزدگي مخملباف از آغاز آثار او را در معرض خطر نازل شدن قرار مي‌داد چه در توبه نصوح و چه در مورچه‌‌ها. اما اين قضاوت‌ها همه شعاعي از يك حقيقت دردناك ديگر است و آن همان سوءتفاهمي است كه از آغاز سرمقاله به آن اشاره كرديم: مخملباف مكتب نرفته مساله‌آموز صد مدرس شد. اگر امي بودن صفت مثبت پيامبري بود كه خداوند او را چنين قرار داد تا ذره‌اي از دانش ناتمام بشري رهنمون انتقام پيام كامل الهي نشود، براي هر انسان ديگري امي بودن دشنامي بيش نيست. محسن مخملباف سرراست از مدرسه به زندان و از زندان به حوزه رفت. هرگز استادي نديد و جز خود كسي را به استادي قبول نداشت. گفته‌اند كه اين خطا را در حق خانواده‌اش هم روا داشته و مانع از تحصيل آنها شده است، اما تحصيل نكردن در مدرسه و دانشكده تنها خطاي مخملباف نيست. او درس تاريخ را هم خوب نخوانده بود. مخملباف در حالي فيلمساز شد و اولين فيلم‌هايش را ساخت كه در دوره كودكي به دليل ديدگاه‌هاي مذهبي چشم بر سينما مي‌بست و در زمان ساخت اولين فيلمش حتي 50 فيلم هم نديده بود. مخملباف از ياد برده بود كه امر عظيم نبوت خاتمه يافته است و به همين دليل بي‌خبر از جهاني كه پيش از او وجود داشته به پيامبري پرداخت. قصد واژگوني عالم كرد و ساختن آدم. چند سال بعد كه به جاي دانش اندك و كار بسيار، سعي كرد سكوت كند و دانش بياندوزد و فيلم ببيند و كتاب بخواند نيز عجله كار دستش داد و با اولين كتاب‌‌هايي كه از پوپر خواند نسبي‌گرا شد و جبرگرا و احكام كلي صادر كرد و فرامين جديد وضع كرد. روحيه مخملباف در دوره جديد همان بود كه در آغاز كار تنها او كتاب‌هاي بيشتري خوانده بود و فيلم‌هاي فزون‌تري ديده بود بدون آنكه جوهر اصلي دانش را دريابد و اعلام فروتني كند و اقرار كند كه آنقدر مي‌داند كه نمي‌داند. در همين دوره بود كه همه قواعد وضع شده توسط مخملباف متقدم، دامن مخملباف متاخر را گرفت. هنگامي كه در آغاز دهه 70 مخملباف محاسنش را تراشيد و جامعه ظاهربين ايران او را به سبب بي‌ريش بودن سرزنش كرد، هواداران مخملباف از اين جوابيه او به مهدي نصيري به هيجان‌ آمدند كه «به جاي ريش به فكر ريشه‌ها باشيد» اما اين تنها يك صنعت ادبي بود. كسي به ياد نمي‌آورد كه او در مانيفست هنر اسلامي «ريش گذاشتن براي مردان كه در اسلام بر آن تاييد شده است» را به عنوان يكي از معاني زيبايي در هنر اسلامي معرفي كرده بود و فيلمسازان مسلمان را به ترويج آن فرا خوانده بود. (جنگ سوره، ج4، تير61، ص200) اين حق محسن مخملباف است كه درباره رابطه سكس با هر موضوع ديگري فيلم بسازد اما ديگران هم حق دارند كه با همان منطق مخملباف متقدم كه نوشته بود «واقعا اگر كسي هنري (جز سكس و سياست) ندارد بايد پاي از كفش هنر بيرون كشد» (جنگ سوره، ج2، آبان 60، ص65) از او بخواهند پاي از كفش هنر بيرون كشد و مگر مخملباف، هنري جز سكس و سياست دارد؟

محسن مخملباف هنر را همواره با شعار برابر دانسته است. او به اجبار و از سر ناگزيري و براي پاسخگويي به مخالفان وارد هنر شد. شريعت، آسيب‌هاي اجتماعي، عشق، سينما، موسيقي، افغانستان و حتي سكس در آثار او بهانه‌‌هايي براي تكثير عقيده مخملباف در جهان‌اند و هرگز هنر به عنوان هنر در آثار او ارزشي ندارند، حتي اگر امروزه از چاپ آثار اوليه خود درباره هنر اسلامي پرهيز داشته باشد و مقالاتي درباره اينكه «هنر همه هنر است» يا «سينما همه سينماست» بنويسد. هنر جديد زماني به وجود آمد كه انسان جديد به وجود آمد و انسان جديد خود را در مقام خلقت مي‌بيند و نه تقليد. انسان كهن هنرش را در تقليد از تصاوير ازلي مي‌جست و انسان جديد هنرش را در خلق موقعيت‌هاي تازه. كار مخملباف اما سراسر تقليد است؛ روزگاري از شريعتمداران و روزگاري از ملحدان. اوج سينماي مخملباف در ناصرالدين شاه اكتور سينماست آنجا كه به بازآفريني سينماي ديگران مي‌پردازد. مخملباف به جز اين تقليد، مجموعه‌اي از شعارهاست. در همان خاطره خواندني از بازداشت در 17 سالگي مخملباف مي‌نويسد: «شعارهاي سياسي مي‌دادم تا بدانند دزد نيستم و شعارهاي مذهبي مي‌دادم تا بدانند كمونيست نيستم. از رياكاري بدم مي‌آيد اما گمان دارم براي رفع هرگونه سوءتفاهم و شايعات ريز و درشت اين شعار دوم را بايد تا آخر عمر سال به سال تكرار كنم.» مخملباف اما اكنون ديگر شعار مسلماني نمي‌دهد، شعار نامسلماني مي‌دهد. او فيلم نمي‌سازد تا ثابت كند فيلمساز است فيلم مي‌سازد تا ثابت كند مسلمان نيست. اگر روزي فيلم مي‌ساخت تا ثابت كند مسلمان است اكنون زمانه ديگري است. هيچ فيلمساز نامسلماني به اندازه مخملباف در اثبات نامسلماني خود نكوشيده است و اين داستان سياهي است. داستان قهرمان و هنر اسلامي در آخر داستان نه هنرمند شد و نه مسلمان ماند. كسي كه مي‌خواست همچون همه روشنفكران ديني كيمياگرايانه دو جهان متفاوت را با هم آميزش دهد خسرالدنيا و الاخره شد، كسي كه شهسوار هنر اسلامي بود، كسي كه اصلاح‌گراياني چون سروش و خاتمي آبروي سياسي و فرهنگي خود را نثار او كردند، كسي كه نسل مرا پس از انقلاب شيفته و مفتون خود ساخته بود و با جنجال‌هايش مسلمان بودن و متفاوت بودن را در فرزندان انقلاب اسلامي ايران (كه نمي‌خواستند حكومتي باشند و مي‌خواستند مسلمان بمانند) ممكن مي‌كرد در پايان كار كاري كرد كه نه از «تاك» نشاني بماند و نه از «تاك‌نشان». مسلماني مخملباف حوزه خصوصي اوست. قضاوت درباره مسلماني او هم كار ما نيست و مسلماني هم به فيلمسازي نيست. شايد مخملباف به فرقه ملاحتيه پيوسته و با وجود مسلماني قصد دارد از موضع نامسلماني سخني بگويد. اين حداقل اميدي است كه مي‌توان به او داشت. اما آنچه مهم است نه احوال شخيصه مخملباف كه بسط آن به همه كساني است كه ادعاهاي كيمياگرايانه دارند. همه كساني كه كوس روشنفكري ديني مي‌زنند. همه كساني كه ادعاي جمع سنت و تجدد را دارند. همه كساني كه مغرور به دين خود مي‌خواهند دنيا را با آن جمع كنند. مخملباف تنها تجديدنظرطلب عصر ما نيست، صادق‌‌ترين آنهاست. چه بسيار كساني كه در انديشه و سياست تجديدنظر كرده‌اند و بر آن اصلاح‌طلبي و حتي اصول‌گرايي نام مي‌نهند. چه بسيار كساني كه در حوزه خصوصي خود هيچ اعتقادي ندارند و در حوزه عمومي محتسبانه رفتار مي‌كنند. چه بسيار كساني كه نه فقط كافر كه منافقند. چه بسيار كساني كه در عين بي‌اعتقادي به هنر اسلامي از آن نان مي‌خورند كه تنها در چنين موقعيتي است كه هنوز مي‌‌توان محسن مخملباف را ستود.

بیان شیوا و گویایی از امام علی ( ع ) ثبت شده است که چنین عنوان می نماید که دو نعمت برای مردمان نا آشکار هستند : صحت ( تن درستی ) و امنیت ( آسودگی ). و مردم ارزش و جایگاه این دو را پاس نمی دارند و نمی فهمند تا آن گاه که از دست شان بدهند !

قاتلی دیو سیرت و بزه کار منش در اسپهان ( اصفهان ) به راه افتاده و باج آزادی پسر عموی جانی و سارقش را فریاد می زند و می گوید که چنان چه او آزاد نشود ، هر روز یک نفر را می کشد. این سایکوپات سرمست ، تاکنون دو افسر نیروی انتظامی و یک توریست فرانسوی نگون بخت را قربانی ناحق طلبی خویش نموده است.

اسپهان چند روزی ست که در هراس و کابوس به سر می برد. قربانیان او چندان مشخص نیستند. از آن جا که چهره اش با گریم های احتمالی در صدا و سیمای استان شناسانده شده ، هر کس می تواند از سوی او مورد یورش و شکار قرار گیرد. دسترسی او به قربانیان ویژه ، دیگر ساده و آسان نیست. بسیاری ، حتا از مردمان عادی ، در کمین او هستند. حتا همدستی مادر چنین دست گل پرورده ( ! ) ی او نیز کار را برایش آسان نمی کند.

اما در چنین وضعیتی باید مسئولان انتظامی و امنیتی استان ، افزون بر بالا بردن جایزه و مژدگانی لو دادن او - تا آن جا که قفل از زبان بستگان این خانواده ی سایکو پات بگشاید - به راهکارهایی دیگر نیز بیندیشند. یکی از مناسب ترین این راهکارها ، کاستن از سرعت و شتاب مجاز موتورسیکلت ها و ممنوع ساختن موقت و گذرای بهره جستن راکبان موتورسیکلت ها از کاسکت و کلاه ایمنی ست.

حتا کلاه های پشمی سر و گردن پوش و چشم رها نیز باید تا اطلاع ثانوی ممنوع شوند.

این قاتل زنجیره ای ممکن است از برخی فیلم های سینمایی صدا و سیما و یا DVD های غیر مجاز موجود و در دسترس نیز سود جوید.فیلم هایی چون « هری کثیف » که بارها و بارها از صدا و سیمای سراسری پخش شده است. از این رو لازم است که در نخستین فرصت به مشاغل و اماکنی که او می تواند به سادگی قربانیانش را در آن ها شکار کند ، آگاهی رسانی صورت گیرد. از این جمله می توان به

سرویس های مهد کودک ها و مدارس ابتدایی ،

مطب پزشکان ، به ویژه در پیش از ظهر ها ،

درمانگاه ها و مراکز بهداشتی - درمانی بیست و چهار ساعته ی پیرامون شهر و شهرستان های اطراف ،

کوه صفه و پارک های حاشیه ی زاینده رود در بامدادان ،

کلیه ی کله پز ها در هنگام سحر ،

اغذیه فروش هایی که تا پاسی از شب به کار مشغولند ،

و مسافران شیراز ، آباده ، سمیرم ، مبارکه ، بروجن ، شهر کرد ، لردگان و حتا دلیجان و قم و تهران و ............

اشاره نمود.

هر چند افسران کار آزموده ی دایره ی جنایی اداره ی آگاهی و تأمینات خود از استادان فن هستند.

تحلیل روان شناختی این قضیه هم بماند برای فرصتی دیگر ،

شاید امشب. و شاید فردا شب.  

   اما پرسش این جاست که اگر فروش و همراه داشتن اسلحه - تا حتا مسلسل های اتوماتیک ( خودکار ) جنگی - در ایران هم چون ایالات متحده آمریکا آزاد می بود ، از چه اندازه امنیت فردی و اجتماعی برخوردار بودیم ؟!؟ 

خودشیفتگی ( Narcissism ) همواره منفی و بیمارگونه نیست.

همه ی آدمیان و جانوران و گیاهان برای ادامه ی بقا و زندگی و صیانت نفس شان به درجات و تندازه هایی از خودشیفتگی یا نارسی سیزم نیازمندند و گر نه در همان اوان زندگی در برابر بلاها و مخاطرات وا داده و از بین می روند. از این دیدگاه ، « خودشیفتگی » هم چون « فرصت طلبی » نشان می دهد که همواره منفی و بیمارگونه و اختلال نبوده و نخواهد بود.

بزرگ ترین دانشمندان و اندیشمندان گیتی در طول تاریخ از خودشیفتگی پر و پیمانی بهره داشته اند. بی پایه نیست اگر بگوییم که تاریخ را نارسی سیستیک ساخته اند ، هر چند بسیاری از کوشش های بنیادین و پایه های این پیشبرد را نخست ، اسکیزوئید / آسپرگر ها کشف و پایه ریزی نموده و به نارسی سیتیک ها واگذار نموده اند و سپس نارسی سیستیک ها آن را به دوش وسواسی - جبری ( Obsessive - Compulsive ) ها و افسرده منش ( Depressive ) ها گذاشته اند تا آنان بلا وجدان کاری بالای خویش بسازند و نگاه دارند !

بیشتر اندیشمندان ، فیلسوفان ، نظریه پردازان ، پایه گذاران مکتب ها ، راهبرد نویسان ، پزشکان ، روان شناسان ، نویسندگان ، مترجمان ، هنر مندان و سینما گران « نارسی سیستیک ( خودشیفته ) » بوده و هستند. این واقعیت درباره ی سیاست مداران و رهبران سیاسی جهان که آشکار تر از خورشید است !!

اما مرز خودشیفتگی و فرصت طلبی مثبت و سودمند با خودشیفتگی بیمارگونه و اختلال ساز ، تنها در سالم ماندن کارکردهای شخصی ( حرفه ای و شغلی ، تحصیلی ، ............. ) و روابط بین فردی نرمال و دیرپا در خودشیفتگی مثبت و از دست رفتن آن ها در نوع بیمارگونه و مختل نیست.

تشخیص و جدایی خودشیفتگی مثبت و سودمند و پیشرفت آور از خودشیفتگی منفی مختل و نابود کننده ، در این است که در خودشیفتگی مثبت و سودمند فرد در حالی که از هر فرصت مشروع و اخلاقی ممکن - ولو از دیدگاه برخی این گونه عنوان نشود - برای پیشرفت و ارتقای شخصی خویش بهره می جوید ، و در همین حال این رویکردها را صمیمانه در اختیار دوستان و چه بسا رقیبانش قرار می دهد و در واقع به بالا بردن خود و پایین کشیدن آن ها دست نمی زند.

خودشیفته ی مثبت - هم چون « سیمین بهبهانی » و « پوران فرخزاد » ، « احمد میر علایی » ، « چیستا یثربی » ، « احمد طالبی نژاد » ، « نصرت الله کریمی » ، « مرتضی احمدی » ، « اردشیر رستمی » ، « علی دهباشی » ، « سهیل آصفی » ، « محسن آزرم »  و ............  از هر فرصتی برای پاسداشت و سپاس گذاری از بزرگان و کوشش گران و تقدیر و تحسین آنان و یادآوری رنج ها و درد های شان سود می جوید. هر چند در پس این تقدیر و تحسین و تشویق ها به گذاردن رد پا برای دوران پس از مرگ و گونه ای ماندگاری و مطرح شدن خویش نیز بیندیشد. اشکالی دارد ؟!؟

به هر حال ، نابرده رنج ، گنج ( !! ) میسر نشود. 

اما خودشیفتگی منفی و بیمار گونه و مختل و در نهایت نابود کننده ، به ویژه اگر هم چون « جلال آل احمد » و بسیاری دیگر از ما ایرانیان و  « دکتر گوبلز » و « لنین » و « استالین » و بسیاری دیگر از جهانیان ، با ویژگی های پر رنگ و بیمار گونه ی شخصیتی مرزی و آشفته ( Borderline ) همراه و پیوسته باشد ، در عین حالی که همواره به ارتقا و پیشرفت و ایده آلیزه ( Idealization ) و رویایی ساختن خویش مشغول است ، هم زمان از هر فرصتی برای یورش به آثار و اندیشه ها و شخصیت و حرمت دیگران - به ویژه رقیبان مطرح و نا مطرحش - و له کردن و در گنداب فرو بردن و بی قدر و منزلت و ارزش ( Devaluate ) نمودن شان بهره می گیرد. 

آری ، مرز خودشیفتگی مثبت و سودمند و به پیش بر با اختلال شخصیت خودشیفته این نکته ی هویدا و آشکار است. هر چند فرد دچار اختلال شخصیت خودشیفته ، از کارکرد و کامیابی های حرفه ای ، تحصیلی بالا و حتا روابط بین فردی به ظاهر پر و پیمانی برخوردار باشد.

با درود و احترام ،

 اجتماع ايرانيان در نگراني ست.

چه در مام ميهن ، و چه در غربت فرنگ.

و دختران و زنان ايراني نگراني هايي بيش از پسران و مردان سرزمين شان داشته و دارند.

گستاخي برخي و متأسفانه بسیاری از نرینگان وطن ، اندازه و افسار گسیخته است.

حرمت و کرامت و شرافت دختران و زنان ایرانی - در اجتماع داخل و حتا خارج کشور - از سوی بسیاری از هم میهنان نرشان به چالش و ریشخند کشیده شده است. به راستی چرا گستاخی و وقاحت نرینگان میهن مان این چنین آسان از حد و مرز و اندازه پا به بیرون می نهد ؟!؟

حرمت شکنی زبانی ، چشمی و حتا پیکری ، از مرزهای نابهنجار به فراسوی هرزه گری و هرزه درآیی رسیده است و باز این زنانند که باید تاوان نابرادری و پستی و پلشتی بسیاری از نرینگان هم میهن شان را پرداخت کنند. ای کاش یک سوم و حتا یک پنجم سخت گیری ای که بر دختران و زنان روا داشته می شد و می شود ، در حق این نامردان اعمال می شد.

من از سهل الوصول بودن و مهر طلبی بی اندازه ی بسیاری از دخترکان و زنان ایرانی - که گاه تا حد و مرز هرزگی و جلف مداری و خودفروشی رایگان نیز نمایان می شود - گله و شکایت فراوان دارم ، اما پستی و پلشتی و دنائت بسیاری از هم جنسان خودم برایم آشکار تر و چشمگیر تر ست.

  می خواهم در چند نوشته از نبود امنیت انسانی و اجتماعی لازم برای دختران و زنان میهن مان بنویسم. و از کاستی و نبود مهر ، آرامش ، احترام و شادی و لذت در این نیمه ی ستم کشیده و بر خویش ستم روا داشته ی این سرزمین سرگردان.

هر چند چشم فرو بستن بر واقعیات و انکار و نادیده گرفتن آن ها از دیرپا ترین و سترگ ترین آموخته ها ،  داشته ها و هنرهایی ست که نزد ما ایرانیان است و بس !

و انکار و نادیده انگاشتن واقعیت ، از ناپخته ترین مکانیزم های دفاعی ناپخته ( IMMATURE ) ی آدمیان است.  

فیلم « آواي موسيقي » كه در ايران با نام « اشك ها و لبخندها » شناخته شده است ، شايد برجسته و بزرگ ترين نوستالژي چند نسل اين گوي خاك و آب باشد. این فیلم از اندک فیلم هایی ست که چند نسل را در کنار همدیگر بارها و بارها به تماشای خود نشانده است.

اگر من مدیر دوبلاژ یا مدیر فروش فیلم در این سرزمین همیشه سرگردان بودم ، آن را با نام  « و خداوند را با عشق و آواز بخوان » عرضه کرده و می شناساندم. این فیلم ارزشمند و ماندگار بی گمان در بالای فهرست فیلم های « سینمای معنویت گرا » قرار می گیرد. فیلمی که باور و دلبستگی و پشت گرم داشتن به پروردگار را با بیشترین شیوایی و زیبایی نه فقظ به کودکان ، که به بزرگ سالان و نیز کهن سالان می آموزد.

بگذریم که آدمی تا واپسین نبض و نفس ، کودک و گاه خردسال باقی می ماند و از این رو همواره به بازی و بازیچه نیازمند است. و یکی از بهترین این بازیچه ها و « بهانه های ساده ی خوشبختی » ، همانا  تماشای فیلم اشک ها و لبخندها ( آوای موسیقی ) است. سخن من بی پایه و بنیاد نیست. این از جمله اندک فیلم هایی ست که شمار فراوانی از جهانیان اول و دوم و سومی و احتمالن چهارمی ، ده ها و صد ها و گاه هزاران بار به تماشای دوباره اش نشسته اند و هر بار نیز از دیدنش لذت فراوان برده اند.

سینمای معنوی ( معنویت گرا ) می بایست این گونه باشد. ژست و شعارهای عوامانه و آبکی را تحویل معدود مخاطبان سهل طلب دادن ، سینمای معنا مدار و معنویت گرا نیست.

دوبلاژ حرفه ای و خاطره انگیز این فیلم ، همچون موسیقی ماندگار و دلکش آن ، همچون سریال ارزشمند و جاوید « دایی جان ناپلئون » ، هر بار به آدم - حتا اگر شهروند خط صفر و درجه ی هفتمی در آستانه ی جنگ و نیستی باشد - آرامش و شادی می بخشد.

و آرامش و شادی بزرگ ترین دارایی ، بی کران ترین اندوخته و سرشارترین ثروت برای هر جانداری ست.

در باره ی این فیلم باز باید نوشت .................

برخی دوستان می پرسند : « چرا این اندازه نگران حمله ی آمریکا به ایران و آغاز جنگ هستی؟! سه سال است که نگرانی و هیچ اتفاقی هم نیفتاده ! نگرانی کافی نیست ؟!؟ ............. »

و اندرز و اطمینانم می دهند که جنگی در کار نخواهد بود.

من این چنین مطمئن و بی باک نیستم.

رخدادها دارد به سمت و سوی بدی می رود.

بیشتر اهالی مطبوعات ، سیاست ، جامعه ، فرهنگ و تاریخ چون من و بیش از من نگران آغاز جنگی فراگیر و ویرانگرند. نه چند ساله ، که چند هفته.

و بیشتر مردمان کوچه و بازار مطمئن و دل آرام از پوچ و بی خود و بی دلیل بودن این نگرانی ! 

به راستی کدام گروه درست و منطقی می اندیشیم ؟!؟

این اقلیت نگران پیگیر اخبار و خوانده ها و دیده ها و شنیده ها

و یا

آن اکثریت دل خوش به کوتاه آمدن دو طرف دعوا و سازش در واپسین ثانیه ها ؟!؟

آری ، من نگرانم.

نه این که از جنگ بهراسم که من از نسل نوجوانان دوران جنگم.

من چون دیگر هم نسلانم و بیش از آن ها ، شیفته ی فشنگ و تفنگ و جنگنده و شکاری و موشک و بمب و بمب افکن بودم. هیچ گاه از آوای آزیر قرمز نهراسیدم که چون نور سرخ و صدای رگبار آتش ضد هوایی ها برایم هیجان به ارمغان می آورد.

برای نسل من ، فیلم های جنگی نمایش می دادند که هر کودک و نوجوان ناپخته و خامی را شیفته و تشنه ی جنگ و جبهه و آتش و انفجار می نمود. تا جوانی من و نسل من ، از « سینمای ضد جنگ » واقعیت گرا خبری نبود. تصاویر پیکرهای تکه تکه شده نیز چون سالیان اخیر چاپ و منتشر نمی شد.

من در اصفهان می زیستم ، نه در دزفول و آبادان و خرمشهر و مهران و کرمانشاه.

از این رو هم چون دیگر هم میهنان دور از جبهه ، با تلخی ها و سختی های جنگ بیگانه و نا آگاه بودم.

ما را شیفته و تشنه ی جنگ پرورش دادند. این گونه است که صدها بار به تماشای نبرد پارتیزان های صرب و کروات بر علیه سپاه هیتلر نشاندنمان تا چند دهه بعد هم آماده ی دچار شدن به سندرم محرومیت از آن ها باشیم. آن دو فیلم هزاران بار نمایش داده شده در سیمای یک و دو ی آغاز دهه ی ۱۳۶۰ از نوستالژی های هم نسلان من شده است. فیلمی که در بیش از بی زاری از گشتاپو و اس اس ، هراس از شپش و تیفوس را به ما می آموخت.

نه من از نسل جنگم و به لطف دلاوری نسل پیش از خودم و نیز ناتوانایی های دوربرد صدام سایکوپات ، ایمن و تن درست از جنگ جستم. من با گریز ( دفاع و پدافند غیر عامل ) بیگانه نیستم که آن را یک بار و برای چند روز در موشک باران شهر ها در دهه ی ۱۳۶۰ آزموده و آموخته ام.

من از جنگ های متعارف و مرسوم نمی هراسم که دست تقدیر سرنوشت آدمی را در آن ها رقم می زند.

نگرانی من از یورش چون رگبار و کولاک موشک کروز و تام هاوک و ریزش هم چون نقل و نبات بمب های سنگین و درشت B52 و B1 و B2 آمریکا هم نیست.

نگرانی من از ویرانی ایران هم نیست که بارها در طول تاریخ رخ داده و دوباره ساخته و آباد شده است ، ولو سرمایه و ثروتی گران بها و سرشار برایش از دست رفته باشد.

نگرانی و اضطراب این چند ساله ی من ، درباره ی « آلودگی ناشی از نشت رادیواکتیویته ی اورانیوم غنی شده و نشده » در گستره ی پهناوری از ایران و دچار شدن مردمان نگون بخت بی چاره به عوارض و عواقب این آلودگی هسته ای ست. 

سال گذشته ، در بهمن ماه ، آن هنگام که نگران حمله ی آمریکا و اسرائیل در فروردین ماه بودم ، نوشته ای را در وبلاگ ایران بد  به عوارض آسیب زا و فاجعه آمیز حمله به مراکز هسته ای پر شمار ، پراکنده و فراگیر ایران اشاره نمودم.

به گمانم هنگام آنست که آن را بار دیگر درج نمایم:  

به کتاب های طب داخلی و طب کار مراجعه نمودم تا عوارض حمله ی آمریکا و اسرائیل به مراکز هسته ای ایران را بهتر و بیشتر بشناسم.شناختم و بر نگرانی هایم افزوده شد :

" عقیمی  ( INFERTILITY ) ، اختلالات و غیرطبیعی شدن اسپرم و منی ( SEMEN ABNORMALIITY ) از لحاظ شمارش ( COUNT ) ، جنب و جوش ( MOTILITY ) و شکل ( FORM )، آسیب های جنینی مادرزادی ( TERATOGENICITY ) ، سقط ( ABORTION ) ، سرطان خون ( LUKEMIA ) ، سرطان پوست ( SKIN CANCER ) ، سرطان تیروئید ( FOLICULAR THYROID CANCER ) ، .... "

هر یک از این ها خود به تنهایی فاجعه ای ست !

فاجعه ای که عوارض و عواقبش تا سال ها پایدار می ماند.

نه اشتباه نکنیم ، این ها پیامدهای یک انفجار اتمی به مانند ناکازاکی و هیروشیما نیستند .

این ها پیامدهای تشعشعات ( پرتوتابی های ) رادیو اکتیو ناشی از برخورد آدمیان با نشت اورانیوم و دیگر رادیو اکتیویته هاست !

آیا آمریکا و اسرائیل دست و دامان خویش را به این فاجعه آلوده می سازد ؟!؟

فاجعه ای که تاوانی به طول تاریخ خواهد داشت...

اين فلسفيدن ها به ما ايرانيان آموخته است كه آدمي اشرف مخلوقات است و بر گيتي و آفرينش هر چه در آن است ، چيره !

اينست كه ما خود را بسيار دست بالا مي گيريم و به پندارهاي ابر تواني و همه چيز تواني ( OMNIPOTENCE ) خویش پناه می بریم و گمان می کنیم که در این کهکشان های بی پایان ، چیزی و کسی هستیم و نمی دانیم که با بادی می لرزیم و با گردبادی به هوا و فنا می رویم !

ما آدمیان در کره ای خاکی به سر می بریم که این دنیای خاکی خود قطره ای ناچیز از کاینات و کهکشان هاست  و ما خود جزیی ناچیز از این کره ی خاکی ایم و گمان داریم که پروردگار همه ی چشم خویش را بر ما و پیرامون ما گشاده و دست از دیگر آفریده ها و پرورده های خود شسته است !

چه خیال خامی !!

همین پندارها و گمان های بی هوده است که زندگی را بر ما ایرانیان بر خود سخت گیر ، دشوار می سازد. این اباطیل را یک بار برای همیشه باید رها سازیم.

ما تنها و تنها در همبستگی و پیوستگی با جهان معنا و مفهوم می یابیم و جز آن چیز زیادی نیستیم. نقشی خرد و ناچیز بر دوش و عهده ی ماست که با مرگ و تجزیه ی پیکر مان از ما ساقط می شود تا ذره های تن و انژی روان مان در موجودی دیگر و زندگی ای تازه هویت یابد و به آغازی شاید.

زندگی بازی ای زودگذر است. خور و خواب و خشم و شهوت می طلبد و البته بی معنا و معنویت از اعتبار و ارزش لازم بی بهره می ماند. این بازی با عنصر طنز ، آب و رنگی تازه می گیرد و طنز و خنده و شادمانی و خوش کامی نیازمند بازیچه است. و بازیچه همان بهانه های ساده ی خوشبختی ست.

بهانه هایی چون بهانه های ساده ی آقا مجید جوبچی ظروفچی فیلم سوته دلان. که این به ظاهر « عقب مانده » را فرسنگ ها و سال ها از پیرامونیان خویش به پیش رانده است.

« بهانه های ساده ی خوشبختی » در مکتب « رفتاردرمانی شناختی » اصلی جدی و دیرپا و شناخته شده است. این بهانه ها را برای خود بیافرینیم تا زندگی برای مان با پوچی های فلسفی و تلخ کامی همراه نشود.

گام نخست به باور من انجام دادن هر آن چیزی ست که آن را در کودکی و نوجوانی تان ناتمام گذاشته اید. از تن تن خواندن و کارتون دیدن باشد تا ملچ و مولوچ پس از خوردن آلبالو خشکه و لیسیدن تمبر و لواشک آلو !

و این پند و اندرز را از من و این وبلاگ با خود به یادگار برید :

" بازی و بازیچه را تا واپسین دم زندگی با خود همواره همراه سازید که زندگی دمی و بازی ای زودگذر بیش نیست !!! "

همشهري كين گواهي بر يك عمر كوشش ناسودمند در گريز از اينبازي و چشم فرو بستن بر اين " بازيچه " هاست كه به حسرتي ناكام در واپسين دم درباره ي همين " بنياد " زندگي مي انجامد.

 زندگي جز بازي و بازيچه نيست. بازيچه هاي ساده ي خوشبختي آفرين را از دست ندهيم.

و یکی از بدبختی های ما ایرانیان ، فلسفه زدگی ماست.

نه این که اهل فلسفس اندیشیدن یا فلسفه خواندن باشیم.می فلسفیم.همین جوری !

و برای همین و در پی این پندارهای شبه فلسفی مان ، زندگی را برای خود و پیرامونیان مان سخت و دشوار می نماییم. بار زندگی را بر دوش مان گران کرده اند ، خود نیز گران ترش می کنیم.

و یکی از مهم ترین چیزهایی را که در زندگی نادیده می گیریم ، ساده زیستی ست و برای خویش زیستن. این گونه است که « بهانه های ساده ی خوشبختی » را ساده و آسان گم می کنیم و از دست می دهیم.

زندگی بازیچه ای بیش نیست. « بازیچه ها » را باید در زندگی بسیار مهم و سرنوشت ساز گرفت.

بزرگان دانش و اندیشه نیز در زندگی واقعی شان - و نه آن زندگی پر بار و جدی مصنوعی که برای شان با تحریف فراوان آفریده اند - بازیچه هایی کم یا بسیار داشته اند. این واقعیت را باور کنیم که هیچ بزرگ مرد یا زنی بی بازیچه نبوده است. آفرینندگی ( CREATIVITY ) بی بازی و بازیچه معنا و مفهومی ندارد.

برخی از بزرگان دانش و اندیشه ، خود آفرینش را نیز بازی و بازیچه می دانند !

به راستی هیچ اندیشیده ای که دم مرگ و در آن واپسین نفس ها و نبض ها به چه می اندیشی ؟

به شمار کتاب های منتشر و مقالات علمی پذیرفته شده ات ؟

یا حساب بانکی انباشته و ساختمان های بر پا شده تان ؟

به هیچ کدام !

دم مرگ و در آن واپسین لحظه ها به هیچ یک از این ها نمی اندیشی. یاخته های حافظه و خاطره ات در آن دم خوب به کار می افتند و تو و اندیشه ات را به سفر می برند. به سراغ آسان از یاد برده هایت !

دم مرگ به پیروزی ها و کامیابی های به ظاهر بزرگت چون استادی و سرداری و شوکت و ثروتت نمی اندیشی !

دم مرگ به همان آش رشته ی لذیذ مادر بزرگ مادری ، ترشی و مربای خوشمزه ی مادربزرگ پدری ، شیطنت های دوران کودکی ، ولگردی های دبیرستان و دانشگاه ، سفرهای دوران جوانی به دامان طبیعت و افسار گسیختگی های روز و شب های خاطره انگیز پیش از ازدواج می اندیشی. به عشق و شور های ماندگار !!

بازیچه ها را باید و باید در زندگی جدی گرفت که زندگی پر هیاهوی ما در این گیتی بی کران جز قطره و بازیچه ای بیش نیست .......

اما دلايل ناشادي و نگراني ما ايرانيان تنها به نبود رفاه اجتماعي يا سايه ي رو به فراگيري جنگ برنمي گردد.

ما ايرانيان چندین سده است كه به غم و اندوه و گريه و عزا و ماتم خو گرفته ايم و فقط با رخدادهايي نادر و البته بزرگ و آن چناني شادمان مي شويم. رخدادهايي كه هر چند گاه يك بار رخ مي دهند و در ايران كميابند.

در كار كلينيكي خود بسياري را ديده ام كه از نداشتن شادكامي رنج مي برند و البته اختلال ( بيماري ) افسردگي ندارند. برخي - نه همه - شان  افسرده خويي ( ديس تايمي ) دارند. بيشتر به گونه اي مزمن ناشادند و به دنبال شادي نيز نيستند.

براي شادمان شدن - گر چه لحظه اي و ساعتي - رخدادي شگفت انگيز لازم نيست.

بهانه هاي ساده ي خوشبختي كفايت مي كند.

بهانه هايي از دست بهانه هاي ساده ي خوشبختي و شادماني " آقا مجيد ظروفچي جوبچي " فيلم سوته دلان ! 

و نگوييم كه آقا مجيد دوست داشتني اين فيلم ،عقب افتادگي ذهني و هوشي دارد كه آن گاه چون به ظاهر عاقلان پيرامونش ما نيز همه عمر دير مي رسيم !!    

 براي بسياري از ناشادي هاي ما همين " بهانه هاي ساده ي خوشبختي " بس است.

دو سه گلدان سبز يا رنگين ، موسيقي هاي دلكش ، آرشيوي از فيلم ها و كتاب هاي دل انگيز و دوست داشتني ، چند تابلوي نقاشي - و يا حتا پوستر - پر مايه و خاطره انگيز ، و اشياء و اسبابي به سليقه ي نوستاليك و يا مدرن به خوبي مي توانند به زندگي مان آب و رنگ و جلوه و معنا بخشند و بهانه هاي ساده ي خوشبختي مان در كاخ زيباي تنهايي هاي مان باشند.

سفرها و تورهاي يك روزه ، راه پيمايي در پارك و كوه ، سينما يا استخر رفتن ، بولينگ يا بيليارد ، كافه و رستوران هم به خوبي مي توانند دورچين بشقاب زندگي باشند.

حساب بانكي پر و پيمان ، اتومبيل آخرين مدل ، كاشانه ي رِويايي ، همسر پري چهر و پري پيكر ، سفر فرنگ و تور دور دنيا و مهاجرت به جزيره ي آرامش و حتا اطمينان كافي از رخ ندادن جنگ را بايد رها نمود.

كه " زندگي آب تني كردن در حوضچه ي اكنون است ! "

براي شادكامي بايد به دنبال بهانه هاي ساده ي خوشبختي گشت.

بهانه هايي از جنس بهانه هاي ساده ي خوشبختي " آقا مجيد ظروفچي جوبچي " كه زنده ياد علي حاتمي آن را در زيباترين و ماندگارترين ساخته اش - سوته دلان - به دل انگيز ترين گونه به تصوير كشيد.

در اين باره خواهم نوشت ...................

اگر قرار باشد ده فيلم دوست داشتني ام را با خود در هنگامه ي پدافند و دفاع غير عامل نامتقارن به جزيره ي آرامش يا قهوه خانه ي سر پيچ غياث آباد ببرم ، بي شك نخستينش « دایی جان ناپلئون » و دومینش « سوته دلان » است.

زمانه ی ناسور و ناجوری ست.

نه همای سعادت ، که لاشخور جنگ بر بالای سرمان پرواز می کند و کلاغ فقر و نداری و نا ایمنی از امروز و فردا پیش روی مان نشسته است تا هم چون « پات ( سگ ولگرد ) »  چشمان نامیشی مان را در آورد و چون آن روان پریش « سه قطره خون » شکم مان نه با تیله ، که با منقار آلوده اش از هم بدرد !

در این هیاهو شماری اندک در رفاه و شادکامی و به ظاهر بی دغدغه و بی دردند و بسیاری به دشواری و با درشتی روزگار می گذرانند. من در گروه نخست قرار ندارم.

واپسین ماهی ست که کمک هزینه ی تحصیلی ۲۷۸ هزار تومنی متأهلی دوران دستیاری روان پزشکی را دریافت می کنم و جز آن ، روزمزدم. هم چون دیگر روزمزدان.

و روزمزد فرقی نمی کند که دکتر باشد یا مهندس یا فروشنده یا گچ کار و نقاش و عمله !

روزمزد ، روزمزد است !!

کار باشد ، درآمد دارد و شادمان و سربلند راهی کاشانه می شود و کار نباشد ، جیب خالی و شرمنده و سرافکنده به خانه می رود.

من نیز بعد از ظهرها چون بسیار دیگر از پزشکان ، روان کاوان ، روان شناسان ، مشاوران ، مددکاران و ..........  بخش خصوصی روزمزدم. روزمزد، امنیت حرفه ای و اجتماعی ندارد.

 اين نوشته ادامه دارد .............

مشکلات هویتی ( IDENTITY PROBLEM ) یا به بیان شیواتر ، بحران هویت ( IDENTITY CRISIS ) بیداد می کند.شاید به همین دلیل است که اکنون این روزها صفت و اختلال شخصیت مرزی و آشفته ( BORDERLINE PERSONALITY TRAIT & DISORDER ) با ابهام و سرگشتگی هویتی ( IDENTITY DIFFUSION ) ویژه ی خود - که برابر با اختلال خلقی دو قطبی ملایم و نرم SOFT BIPOLAR MOOD DISORDER دانسته می شود - بیش تر از پیش تشخیص داده شده و به چشم می آید.

نه فقط جوانان که یک نسل پیش از جوانان یعنی نسل میان سال نیز دربند و گرفتار آن هستند.

این گونه است که شمار فراوانی از نسل میان سال - به ویژه در تهران بزرگ - به دنبال پیمان شکنی و جست و جوی روابط عاطفی و ج.ن.س.ی خارج از زناشویی می روند و بسیاری از جوانان تن و جان به شیشه و اکس و کراک و تریاک می سپرند.

به زودی و به یاری پروردگار - این یگانه ترین پشتیبان - درباره ی این اختلال روان پزشکی به طور مفصل خواهم نوشت.

رسانه های غربی هوادار نئو کان ها ( نو محافظه کاران ) به جنگ روانی گسترده و فراگیری بر علیه دولت ایران دست زده اند. هدف آن ها ویرانی روانی و خودباختگی دولت ایران و ایرانیان است. ( ای کاش دست کم ، نسخه ای دوبله شده از سریال « شب های برره » ، به زبان انگلیسی ، فرانسه و ........... برای آن ها ارسال می شد ! ) 

 آمریکا با پشتیبانی اروپای غربی ، روسیه و چین را در برگزیدن یکی از این دو گزینه آزاد گذاشته است :

رأی مثبت به تصویب نوبت سوم تحریم های شورای امنیت بر ضد دولت ایران 

و یا

تن دادن به احتمال رو به افزایش حمله به مراکز هسته ای و تهاجمی ایران.

اطمینان داشتن صد در صد به این نکته که ایالات متحده ی آمریکا ، درست هنگامی که تا خرخره در مرداب افغانستان ، عراق و به تازگی پاکستان درگیر و گرفتار شده است ، توان آغاز جنگ گسترده و فراگیر دیگری را در خاورمیانه ندارد و بلوف پنداشتن تهدیدهای فرماندهان ارتش و سیاست مداران آمریکایی شرط عقل و منطق نیست.

هم چنین نباید پایبند و فریفته ی ترفندهایی چون ژست های ضد جنگ و تبلیغات صلح طلبانه ی برخی ژنرال های ارتش آمریکا شد. واقعیت غیر قابل کتمان این است که هر لحظه ممکن است یورش نیروی هوایی و دریایی ارتش آمریکا ، به هر بهانه - ولو نامعقول و غیر منطقی - آغاز شود.

مگر حمله ی براندازانه ی آمریکا و انگلیس بر علیه سردار سایکوپات قادسیه با تصویب شورای امنیت و سازمان ملل متحد و یا دست کم بر پایه ی دلایل منطقی و محکمه پسند بود؟؟؟

آمریکا و انگلستان آماده اند تا هر آن بر اساس منافع ملی شان اقدامات جدی جنگی - ولو برخلاف وجدان جهانی و حتا خواست ملی مردمان شان - انجام دهند.

آن ها آزمایشگاه های سلاح های جنگی نوین شان را در سرزمین های دور از مرز خویش بر پا می دارند.

B1 و B2 و F117 در جنگ های کوزوو ، افغانستان و عراق در برابر سامانه های پدافند هوایی روسی و چینی آزمایش شدند.

EUROFIGHTER ،F35 ، F22 و X29  در کدام جنگ و کدام سرزمین آزمایش خواهند شد ؟!؟

این روزها بسیاری احتمال بروز جنگ را به ریشخند می گیرند و  برخی نگران رخ دادن آن هستند.

دسته ی نخست می گویند که دو سوی ستیز روانی در واپسین دم کوتاه می آیند و با یکدیگر به سازگاری و هم نوایی می رسند اما گروه دوم در عین حالی که چنین آرزویی در دل دارند اما به پدید آمدنش اطمینان زیادی ندارند.

اما نقطه ی مشترک هر دو گروه این است که از هیچ کدام - هم چون من نگران - کار و کرداری جز شکیبایی و انتظار ساخته نیست ! 

ای کاش ثروت ها و سرمایه های سرشار خدادادی به جای جنگ در خدمت زندگی قرار می گرفت.

ای کاش ........

مارمولک در جدا نمودن پیوند و گسستن دوستی پانزده ساله ی من و  « بوش شیدا »  موفق شد.

هم چنان که در روان پریش نمودن و دیوانه ساختن او.

اکنون برایم آشکار شده بود که مارمولک پس از این کامیابی و پیروزی ، به دنبال آسیب رساندن به آزمون بورد تخصصی من تا اندازه ی مردود شدنم در آزمون پره بورد است.

دفاع از پایان نامه ام به خوبی و با کامیابی و سربلندی انجام شد.

چنین اندیشیدم که برای نیل به آرامش و دست یابی به بیش ترین نیرو و توان ذهنی و پیکری ، تا دست کم یک ماه پس از آزمون بورد ، کار وبلاگ نویسی را کنار بگذارم و اصلن و ابدن وارد فضای اینترنت نشوم و حتا کامپیوترم را روشن هم نکنم. ای میل هایم رابه مدت چهار ماه چک نکردم و با وبلاگ نویسی نیز برای همین مدت خداحافظی نمودم.

امید فراوان داشتم که روان پریشی دوست آسپرگر/ پارانوئید « بوش شیدا » یم در این مدت فروکش نماید. دشمنی ها ، کینه توزی ها ، ستیزهای اینترنتی ، بخل و حسادت برخی پزشکان اصفهانی و معدود روان پزشکان فارغ التحصیل شده ی چند سال اخیر برایم نیرو و پشتوانه فراهم نموده بود.

در چهار ماه اردی بهشت تا شهریور ، تنها چهار ساعت - از چهار و نیم بامداد تا هشت و نیم صبح - در شبانه روز خوابیدم و خود را کاملن در کتاب خانه ی بیمارستان مدرس سعادت آباد در کنار دوستان و همکاران جدید مدفون ساختم.

آموزه ای قرآنی ست که : « چه بسا از چیزی بدتان می آید و در واقع آن برای تان سرچشمه ی نیکی و بهروزی است. »

آری ، کینه توزی و بخل و حسد بد خواهان و روان پریشی دکتر آسپرگر زاده  شده ی « بوش شیدا » را پروردگار یگانه ی مهربان -  این یگانه ترین پشتیبان زندگی ام - مایه ی کامیابی و پیروزی نمود تا از واپسین آزمون کتبی و شفاهی دوران تحصیلم سربلند و شادمان بیرون آیم.   

این نوشته ادامه دارد ...................

بر پایه ی DSM-IV-TR  چنان چه پیشینه ی AUTISM ، ASPERGER یا یکی دیگر از اختلالات فراگیر رشد ( PDD ) در فردی وجود داشته باشد ، هنگامی که دست کم به مدت یک ماه فرد مبتلا دچار هذیان یا توهم چشمگیر شود ، می توان برای او تشخیص اسکیزوفرنی گذاشت.

همه ی ماجرای جناب مارمولک و ...... پس از انتشار مقاله ی من پیرامون صفات شخصیتی صادق هدایت در مجلات شوکران و چلچراغ آغاز شد. برای این گونه شبه روشنفکر که خود را دربند و گرفتار شهرستان می بینند ، این کامیابی های ناچیز غیر قابل تحمل است. آنان بخل و حسد را از کودکی آموخته اند.

این یک واقعیت آشکار و نمایان است که مهاجرت موفق به تهران ، به خودی خود و به تنهایی برای بسیاری از شهرستانی ها - به ویژه شبه روشنفکران و نیز روشنفکران اهل و یا ساکن شهرستان ها و به خصوص شهرستان های پر تعصب و بدون تساهل و تسامحی چون اصفهان ( و نه شهرستان هایی چون شیراز و کرانه ی دریای مازندران و ..... ) -  رؤیایی بزرگ و به ظاهر دست نیافتنی ست.

برای بسیاری از جوانان و میان سالان شهرستانی - ولو ناروشنفکر - مهاجرت به تهران آرزویی همیشگی ست. هر چند در نظر نخست چشمگیر جلوه نکند.

به هر حال کسی نیست که یک عمر غافل از پای تخت نشسته باشد و چهره ای ملی و میهنی شده باشد. حتا افرادی چون استاد حسن کسایی ، استاد رضا ارحام صدر اصفهانی ، استاد شهریار ، احمد میر علایی ، شهریار مندنی پور ، نصرت رحمانی و ................ نیز اگر به چهره ای مشهور و ملی تبدیل شده اند ، به سبب کوشش های وابسته و پیوسته به پای تخت آنان بوده است. 

همشهریان بخیل انتشار آن دو مقاله را تاب نیاوردند و ماجرا را دوباره و پس از گذشت سه سال به نوشته ی مغرضانه و بدون نام فصل نامه ی زنده رود کشاندند تا به باور ذهن بیمار خویش بر این دوباره مطرح شدن ( !!! ) من خط بطلان بکشند. به ویژه که به چاپ دوم رسیدن ویژه نامه ی صادق هدایت مجله ی شوکران - و از جمله مقاله ی من - به آن ها سخت گران آمده بود !!

آری ، « دکتر مارمولک » - هرزنویس و هتاک برتر فضای مجازی اصفهان و ایران در اسفند ۱۳۸۵ و نوروز  ۱۳۸۶ - در پوشش هواداری از صادق هدایت ، این گونه زاده شد !   

مارمولکی که بی شرمانه ذهن و روان دوست بی چاره ی از دست رفته ام و نامزد و خانواده اش را به بازی گرفت و اوی از یش مستعد را دچار روان پریشی و جنون نمود.

این نوشته ادامه دارد ..........

توضیح بیشتر فایده ای نداشت. او نتیجه گیری های خود را کرده بود.

از صندلی پارک شهر بلند شدیم. چند قدمی برای واپسین بار با یکدیگر طی نمودیم.

به او خاطر نشان نمودم که مهاجرت به تهران از شهرستان ، ولو آن شهرستان خود ابرشهری چون اصفهان باشد ، گزینه های نوینی را بر زندگی آدم چیره می سازد:

 از صبح تا شب باید بدوی ، از خواب بعدازظهر خبری نیست ، شرق و غرب تهران را از شمال تا جنوب و بالعکس باید به هم بدوزی و تازه باز هم هشت ات گرو نه ات باشد.

به او گفتم که من برخلاف او در منزل پدری راحت و آسوده تا نیمه ی روز و اذان ظهر نمی خوابم و مادرم برایم غذا درست نمی کند و رخت هایم را نمی شوید. خرج زندگی را باید خودم به چنگ آورم و امورات خانه و کاشانه ام نیز به گردن خودم است.

برایش از تفاوت های مالی و اقتصادی و ناهمگونی شتاب زندگی در تهران نسبت به اصفهان گفتم اما به خرجش نمی رفت. حتا آماده نبودن پایان نامه ام ، آن هم هشت روز مانده به تاریخ از پیش تعیین و تصویب شده ی دفاع و چهار موتوره شتاب گرفتن به سوی آزمون بورد تخصصی نیز برایش قانع کننده نبود. آری ، آسپرگر ، آسپرگر است و پارانویید ، پارانویید !

دیوانه شده بود. منصفانه بگویم ، دیوانه اش کرده بودند.

توضیح و بیان ادله برایش راهگشا نبود.

به او گفتم که برو و از این هتاک فضای مجازی شکایت کن. ستون بی در و پیکر درج نظرات وبلاگت را هم ببند. هدف اینان دست شستن تو و من از همین وبلاگ نویسی ناچیز است. به او از تفسیر و تحلیل برخی وبلاگ نویس های اصفهان گفتم که این کارها را از جمله رویکردهای تشکیلات ......... برای پیشگیری از رواج وبلاگ نویسی در اصفهان و شهرستان ها می دانستند.

اما او آسان ترین گزینه را برگزیده بود. برخی دوستان مشکوک و مسئله دارش نیز پارانویاهایش را آب و رنگ بخشیده بودند. شاید ترسیده بودند که با تکذیب و رد ادعاهایش دوستی اش را از دست بدهند و او دیگر در وبلاگ پر طرفدارش به معرفی و تبلیغ آن ها و نوشته های شان نپردازد ! شاید هم نمی خواستند وارد ماجرا بشوند و با تأییدی از کنار او گذشته بودند.

گویا من در اصفهان باید به برخی از هواداران ظاهری صادق هدایت حساب و بیلان پس بدهم !!

چرا که اینان چنین می اندیشند که بنده از فروش آثار صادق هدایت چندین و چند پنت هاوس ۱۰۰۰ متری در الهیه ، فرمانیه ، اقدسیه و پاسداران خریده ام !!! 

بخل و کینه و حسد جاری و ساری در برخی شهرستان ها ، بیشتر از امکانات فرهنگی و اجتماعی تهران به مهاجرت جوانان و میان سالان شهرستانی به پای تخت می انجامد. در واقع همین هاست که فضای خصوصی و شخصی زندگی را در شهرستان ها اندک و باریک می کند.

از یکدیگر جدا شدیم. به احتمال فراوان برای همیشه.

آدم از دست دادن دوستان را با ارتقای مقطع تحصیلی و زیست گاه می آزماید. عوض شدن دوستان در زندگی از مهد کودک تا میان سالی رسم روزگار است. مهم شیوه ی جدا شدن و گسسته شدن یا پیوسته ماندن محبت ها و خاطرات است. 

پارک شهر را ترک کردیم و هر یک به سوی زندگی خویش رفتیم.

این نوشته ادامه دارد .............. 

منتظر پاسخش ماندم.

کمی آرام شده بود.

گفت : « اما فلانی می گوید که این کار توست. »

گفتم : « اگر مطمئنی ، برو شکایت کن. من راضی ام. ادله های محمکه پسندت را گرد هم بیاور »

گفت : « اتفاقن پدر زن پسر عمویم صاحب منصب و رئسی ............... اصفهان است. »

گفتم : « چه بهتر ! برو و از من شکایت کن. البته اگر درست و منطقی اش را بخواهی باید از مارمولک و دیگر هتاکان شکایت کنی. پارتی ات هم که کلفت است ! زود رسیدگی می کنند !! »

گفت : « فقط نمی فهمم که چرا به ازدواجم حسادت می کنی ؟! » 

شگفت زده نگاهش کردم. برگشته بودیم به سر جای نخست !!

گفتم : « عزیز دلم ، هم من از تو تاکنون کامیاب تر بوده ام و هم همسرم از همسر تو موفق تر بوده است. آخر چرا باید من به تو و ازدواج تو حسادت و بخل داشته باشم. چرا همگان را حسود و بخیل خود می دانی؟!؟ »

چرت و پرت جواب می داد. خسته و درمانده شده بودم.

او دست کم به طور گذرا کاملن دیوانه شده بود. بهتر بگویم نابکاران فرومایه ، بد جوری دیوانه اش کرده بودند. پیش تر به او ، اوی آسپرگر زاده شده ، بارها و بارها هشدار داده بودم که سامانه ی نظر خواهی وبلاگش را غیرفعال و مسدود نماید اما او با دک و پز شبه روشنفکرانه و به بهانه ی « پاسداشت آزادی بیان » ( !!! ) از این کار پرهیز نمود. دستاورد این پاسداشت ، برای آقای دکتر آسپرگر زاده  شده ، جز روان پریشی و جنون نبود.

مدرک نهایی ام را از کیف در آوردم.

درسنامه ی روان پزشکی کاپلان و سادوکی که کمتر از بیست درصدش با Textmarker رنگ و وارنگ و خوانده شده بود و باقی هم چون دل مؤمن پاک و سپید بود ! به او گفتم:

« بنده ی خدا ، خوب نگاه کن ! سه ماه وقت دارم تا این چهار هزار صفحه را بخوانم. تازه خودت خوب می دانی که با یک دور و دو دور خواند نمی توان آزمون بورد تخصص را پاس کرد. »

پایان نامه ام را نیز در آوردم و نشانش دادم. گفتم :

« خنگ خدا ، درست هشت روز به تاریخ دفاع از پایان نامه ام باقی مانده است و هنوز اصلاحات و اضافاتی لازم دارد. بخشی از این غلط گیری ها هنوز انجام نشده است. کدام نادانی در میان این همه دردسر و گرفتاری ، فرصت و فراغت و آرامش اذیت و آزار تو و دوستانت را دارد؟!؟ »

اما ذهن بیمار او نتیجه گیری ها و آنالیزهای روان پریشانه ی خود را کرده بود.

چند تن از دوستان به باور من مسئله دار و مشکوک او نیز خوب به ذهن او سمت و سو داده بودند.

من و دکتر آسپرگر زاده  شده هر دو آماج آن پزشک اصفهانی نابکار قرار گرفته بودیم. پزشک نابکاری که دانش آموخته ی دانشگاه دولتی بود و از بی در و پیکر و آزاد و رها بودن ستون درج نظرات سوءاستفاده می نمود و به هر دلیل پیدا و پنهان ، خواستار حذف وبلاگ هر دو نفر ما و شماری دیگر از وبلاگ نویس های اصفهان بود.

اختلال شخصیت هنگامی که با کینه و بخل و حسد همراه شود ، به هر فرجامی می تواند بینجامد !

این نوشته ادامه دارد .........   

نابودش کرده بودند.

نابود شده دیدمش.

قرارمان در پارک شهر بود.

جلوی یشانی اش همه سفید شده بود و شکمش چون من به جلو آمده بود.

چه کسی می گوید فربهی نشانه ی پیری نیست ؟؟

روز پیش از قرار ساعت نج و نیم صبح زنگ زده بود. با هزاران تهمت و هرزه گویی.

کار من می دانست یا کار حسین یوسفی یا ..... کبرا. چه سه گانه ی همگونی !

به آش شله قلمکار بیشتر می ماند !!!

روان ریشانه سخن می گفت. آسمون و ریسمون را به هم می بافت.

می گفت از درج سخنان و نوشته های دیگران در وبلاگش در باب چگونگی انتشار بوف کور ، منظور بدی نداشته است و نمی دانست که این کارش برای من بهترین فرصت بود تا پیش از ورود به آوردگاه بورد ، برخی درد دل هایم را پیرامون آن نوشته های کذایی بیان نمایم.

به انسان مداری هایش باور داشتم ، همان گونه که به اختلالات و صفات بیمار گونه ی شخصیتش.

اما مشکل این بود که من هم او و هم آن دستیار جراحی قلب را « اسکیزوئید (  آسپرگر ) » و « نارسی سیستیک ( خودشیفته ) » می دانستم و از درون مایه ی « پارانوئید ( بد گمان ) »  آن دو نا آگاه بودم.

با موی آشفته و حال پریشان ، به پارک شهر آمد. ژولیده بود. هرگز این گونه ندیده بودمش.

می گفت این مارمولک « آگاه به مسایل پزشکی و ج.ن.س.ی » ، « اصفهان گریز و تهران شیدا » و « نزدیک به من و آشنا به ویژگی های اخلاقی و کرداری و پنداری من ، و از جمله  آمریکا و بوش دوستی من » است و « از ازدواج و وبلاگ نویسی من دل پری دارد ». این ها همه فقط در تو جمع می شود. حسین یوسفی و .......... کبرا از پزشکی و جنسیت بی خبرند.

پاسخ دادم :

« نخست این که  که ماشاءالله در ایران زمین بیشتر افراد از امورات پایین تنه غافل و بی خبر نیستند !

به هم بافتن این مهملات و نوشتن این هتاکی ها در ستون نظرات ، نیازمند س.ک.سولوژی دانستن و س.ک.س تراپیست بودن نیست !!

دوم آن که من هم بر همین باورم که این مارمولک نابه کار ، پزشک اما دانش آموخته ی دانشگاه دولتی ست. چون با دانشگاه آزاد و دانش آموختگان آن دشمنی ریشه دار و ژرف دارد. 

سوم آن که  من اسپهان و حتا اصفهان گریز نیستم. تنها به سبب برخی رویکردها و اهداف علمی - فرهنگی - اجتماعی ام و بهتر بودن بازار پزشکی و روان پزشکی در تهران و نیز برخی رویکرهای پر بخل و حسد و محافظه کارانه و نوستیزانه ی جاری و ساری در فرهنگ و اجتماع اصفهان به تهران مهاجرت نموده ام. و البته « تهران شیدا » هم نیستم.

چهارم آن که نزدیک و آشنا شدن به شخصیت و طرز اندیشیدن هر نویسنده و هنرمندی از طریق کارها و کارنامه اش بسیار آسان است. روحیات ، احساسات ، اندوه ها و شادی ها ، هراس ها و آشفتگی های هر وبلاگ نویسی در پست هایش نمایان می شود. هنگامی که تو آشکارا چون پیشقراولان فرهنگی - اجتماعی - سیاسی سپاه آمریکا از بوش و نئو کان ها ( نو محافظه کاران ) پشتیبانی می کنی و تصاویری از کودکان و مردمان عراقی در آغوش آمریکایی ها و در حال بوسیدن آن ها در وبلاگت - که مزین به نام رئیس جمهور آمریکا و سال آغاز وبلاگ نویسی ات هم است - درج و منتشر می کنی ، می خواهی کسی از ماهیت و سرشت افکار و اندیشه ها و رویکردهایت چیزی نفهمد ؟!؟ مگر مردمان کودن و  نادانند ؟!؟

پنجم آن که  من خودم چند ماهی ست که ازدواج نموده ام و خدا را شکر به ازدواج تو و هیچ کس دیگری حسودی نمی کنم !!! بنده ی خدا مگر در پای همان پستی که از ازدواجت نوشته بودی - به آن نشان که آشکارا ( بارها و بارها ) دلیل اصلی برگزیدن عروس خانم را " شباهت برجستگی گونه های ایشان به فلان هنرپیشه ی فرنگی " اعلام نموده بودی - من خوش و خرم تبریک ننوشته بودم و همان شعر زیبا و دلکش فروغ فرخزاد ، که زیبنده ی کارت عروسی خودم بود ، را برای تو و همسرت ننوشته و درج ننموده بودم ؟؟؟ 

ششم این که من از وبلاگ نویسی و دیگر همشهریان اصفهانی ام ، نه تنها دل پری ندارم که بسیار هم خوش حال می شوم ، شاید فضای تنگ و باریک اجتماع این شهر تکانی بخورد و فراخی و فراغتی پدید آید.عزیز من ، مگر سال های سال نیست که تو را به نوشتن در هفته نامه ی صدا و دیگر نشریات استانی فرا می خوانم؟؟ مگر همین من تو را به هفته نامه ی همشهری اصفهان ، سحر نمازی خواه ، حامد یوسفی ، متین غفاریان و مریم نبوی نژاد و .............. معرفی ننموم.خودت همواره کناره گرفتی و دل به ای میل زدن به این گوشه و آن کنار USA خوش نمودی و سودای حامد کرزای شدن و محمد علی فروغی و محمد مصدق شدن در سر پختی !!!

اکنون من بیش از هر کس دیگری از وبلاگ نویسی تو شادمان می شوم. چون هم خطر ای میل زدن هایت به فلان سیاست مداران  آمریکایی و بهمان اجتماعات هم جنس گرای اروپایی را ندارد ، و هم به انتشار دانسته های فراوانت در اجتماع عقب مانده ی این سرزمین می انجامد. چرا باید به وبلاگ نویسی تو و پر خواننده بودن وبلاگت حسادت کنم؟ مگر وبلاگ من کم خواننده دارد؟؟ تفاوت در اینست که تو هر شب و هر بار چند پست می گذاری و من به سبب نداشتن وقت کافی ، هفته ای یکی دو شب می نویسم. من هرگز خواستار پسرفت هیچ کس نبوده و نیستم. چه قدر به تو زنگ زدم و گفتم که یک سال دیگر هم کوششت را ادامه بده و در آزمون تخصص شرکت کن؟!؟ این خودت نبودی که به امید گرفتن تخصص از فرنگ ، IELTS را بر امتحان دستیاری ترجیح دادی ؟؟؟  »

گمان کردم قانع می شود و هذیان و روان پریشی اش گذراست. 

اما این گونه نبود !

این نوشته ادامه دارد .................

چهارشنبه شب به اسپهان ( اصفهان ) رفتیم.

قدیم جاده ی قم به اصفهان یک بانده و دو طرفه بود. از بچگی نام « دو راهی نیزار » را زیاد می شنیدم.

 خونریزگاه جاده ی تهران - اصفهان بود. پدرم با رانندگی با سرعت ۸۰ تا ۱۲۰ کیلومتر در آن جاده ، مسیر را پنج ساعته و نیم طی می کرد. با بی ام و ۵۱۸ ای که داشتیم.

بگذریم که یک بار این جاده را با رنجروور مان ۴ ساعته پیموده بود.

من هم اکنون این مسیر ۴۲۰ کیلومتری را در ۴ ساعت و نیم می پیمایم.

اگر سامانه ی ترمز ABS و نیز AIR BAG نبود ، به احتمال فراوان آن را در کمتر از  پنج ساعت نمی پیمودم.

همواره در این سال ها یک نکته را مایه ی رنج و دشواری رانندگان آشنا و ناآشنا دیده ام:

نور بالای دیگر اتومبیل ها !

اکنون به مدد دو بانده و یک طرفه شدن جاده ، نور بالای ماشین های سمت رو به رو دیگر زیاد آزار دهنده نیست ، اما نور بالای اتومبیل پشتی رنج آور تر و آزار دهنده تر شده است.

مد نوینی درست شده است :

« مه شکن و نور بالای اتومبیل را در تمام طول جاده  به همراه چراغ داخل اتومبیل روشن می کنند و بدین ترتیب از شر نور بالا ( و تلافی های احتمالی آزار دیدگان از این راهکار ) تا اندازه ی بسیار ایمن می مانند و پوست دیگران را با نور شدید اتومبیل شان غلفتی می کنند !!! »

اگر اتومبیل جلویی شان هم در اثر این مد نوین در رانندگی به زیر کامیون یا ته دره رفت ، چه باک !

هنر نزد ایرانیان است و بس !! 

به راستی این اجتماع عصبی و خشمگین به کجا می رود ؟!؟

احتمالن باید منتظر نصب تیربار و دوشکا و خمپاره انداز و آرپی جی ۷ و آتش افکن بر روی اتومبیل های ایرانیان بود. ما ایرانیان به زودی همدیگر را پاره پاره می کنیم و آب از آب تکان نمی خورد !!! 

افسوس که سال هاست که همنوع پروری ، اخلاق ، انسانیت و معنویت از دست رفته و جای خویش را به وقاحت ، حسادت ، بخل و کینه سپرده اند.

افسوس ...